آشتیانی، احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - 'فارسى' به 'فارسی')
    جز (جایگزینی متن - 'ـ' به '')
    خط ۳۶: خط ۳۶:
    </div>
    </div>


    '''ميرزا احمد آشتيانى''' (۱۲۶۱ ـ ۱۳۵3 ش)، فقيه و فيلسوف شيعى امامى، از مشاهیر علمای تهران  
    '''ميرزا احمد آشتيانى''' (۱۲۶۱  ۱۳۵3 ش)، فقيه و فيلسوف شيعى امامى، از مشاهیر علمای تهران  


    == ولادت ==
    == ولادت ==

    نسخهٔ ‏۱۵ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۲۷

    آشتیانی، احمد
    نام آشتیانی، احمد
    نام‌های دیگر آشتیانی، میرزا احمد

    Mirza Ahmad Ashtiani

    نام پدر ميرزا حسن مجتهد آشتيانى
    متولد 1261 ش
    محل تولد تهران
    رحلت 1353ش یا 1395ق
    اساتید ميرزاى نائينى

    آقاضياءالدين عراقى،

    برخی آثار بیست رساله

    لوامع الحقائق في أصول العقائد

    کد مؤلف AUTHORCODE10459AUTHORCODE

    ميرزا احمد آشتيانى (۱۲۶۱  ۱۳۵3 ش)، فقيه و فيلسوف شيعى امامى، از مشاهیر علمای تهران

    ولادت

    او چهارمين و كوچك‌ترين فرزند ميرزا حسن مجتهد آشتيانى، فقيه سرشناس روزگار ناصرالدين شاه و مظفرالدين شاه قاجار، در حدود سال 1261-1300ش در تهران به دنيا آمد.


    تحصیلات

    وى پس از تحصيل علوم مقدماتى، چندى در درس فقه و اصول پدرش حاضر گرديد. پس از رحلت او، تحصيلاتش را نزد علماى ديگرى مانند سيد‌‎محمد يزدى، ميرزا هاشم رشتى، حكيم کرمانشاهى و حكيم اشكورى، شيخ مسيح طالقانى، ميرزا شهاب‌الدين نيريزى شيرازى و آخوند ملا محمد هديجى زنجانى و سيد‌‎عبدالكريم لاهيجى دنبال كرد و آنگاه در مدرسه سپهسالار به تدريس معقول و منقول مشغول شد. پس از مدتى حكمت مشاء، حكمت متعاليه، عرفان نظرى، طب و رياضيات و نجوم را آموخت و به مقاطع بالاى علمى رسيد. در سال 1340ش و در چهل سالگى رهسپار نجف شد و افزون بر كسب فيض از محضر استادانى چون ميرزاى نائينى و آقاضياءالدين عراقى، خود نيز مجلس درس فلسفه داير ساخت.

    ايشان در سال 1350ش پس از اقامت ده ساله در نجف، به ايران بازگشت و بقيه عمر را در تهران به تدريس فقه و اصول و علوم عقلى، تألیف کتاب و ارشاد مردم گذراند. وى علاوه بر احاطه بر علوم عقلى و نقلى، در پزشکى قديم و دانش‌هاى رياضى نيز دستى داشت و خط را به نيكویى مى‌نوشت و با تخلص «واله» شعر مى‌سرود. وى عارفى خوش‌خلق، متواضع، سليم النَّفس، متعبّد و پارسا بود. ميرزا احمد از پنج تن از مراجع زمان يعنى ميرزاحسين نائينى، حايرى يزدى، آقاضياءالدين عراقى، سيد‌‎ابوالحسن اصفهانى و حاج آقا حسن بروجردى گواهى اجتهاد داشت.

    شاگردان

    از شاگردان ايشان مى‌توان به: سيد‌‎جلال‌الدين آشتيانى، ميرزا محمدباقر آشتيانى، حسن حسن‌زاده آملى و سيد‌‎عباس طباطبايى اشاره نمود.

    وفات

    وى در سوم تيرماه 1354 برابر با 14 جمادى‌الثانى 1395 در نودوپنج سالگى در تهران درگذشت و در صحن حرم عبدالعظيم حسنى در رى به خاک سپرده شد.

    آثار

    از ميرزا احمد آشتيانى جمعاً 62 کتاب و رساله و حاشيه باقى‌مانده كه بيش از 27 کتاب و رساله آن به چاپ نرسيده است. از تأليفات چاپ نشده وى 32 حاشيه است كه ميرزا احمد آنها را بر کتاب‌هاى معتبر فقه، اصول، حكمت، معانى و بيان، عرفان، صرف و نحو عربى، هيئت و منطق نوشته است.

    از جمله آثار اوست:

    1. رساله قول ثابت (فارسی)؛
    2. نامه رهبران (فارسی)؛
    3. مقالات احمديه (فارسی)؛
    4. طرائف الحكم (عربى)؛
    5. لوامع الحقايق في اصول العقايد (عربى)؛
    6. چهارده رساله (فارسی)؛
    7. صدوبيست حديث و چهار رساله عرفانى و فلسفى (عربى)؛
    8. رساله سرمايه سعادت (فارسی).


    منابع مقاله

    آشتيانى، احمد، چهارده رساله فارسی، به كوشش رضا استادى، ص18-24، چهل‌ستون، تهران، 1403ق.


    وابسته‌ها