ابن ابی‌دینار، محمد بن ابی‌القاسم: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - '‌ ' به ' ')
    خط ۶: خط ۶:
    |-
    |-
    |نام‌های دیگر  
    |نام‌های دیگر  
    | data-type="authorOtherNames" | ق‍ی‍روان‍ی‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ اب‍ی‌‌ال‍ق‍اس‍م‌
    | data-type="authorOtherNames" | ق‍ی‍روان‍ی‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن اب‍ی‌‌ال‍ق‍اس‍م‌


    اب‍ن‌‌دی‍ن‍ار، م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ اب‍وال‍ق‍اس‍م‌
    اب‍ن‌‌دی‍ن‍ار، م‍ح‍م‍د ب‍ن اب‍وال‍ق‍اس‍م‌


    اب‍ن‌اب‍ی‌دی‍ن‍ار، اب‍وع‍ب‍دال‍ل‍ه‌ م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ اب‍ی‌ال‍ق‍اس‍م
    اب‍ن‌اب‍ی‌دی‍ن‍ار، اب‍وع‍ب‍دال‍ل‍ه م‍ح‍م‍د ب‍ن اب‍ی‌ال‍ق‍اس‍م
    |-
    |-
    |نام پدر  
    |نام پدر  

    نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۱

    ابن‌ابی‌دینار، محمد بن ابی‌القاسم
    نام ابن‌ابی‌دینار، محمد بن ابی‌القاسم
    نام‌های دیگر ق‍ی‍روان‍ی‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن اب‍ی‌‌ال‍ق‍اس‍م‌

    اب‍ن‌‌دی‍ن‍ار، م‍ح‍م‍د ب‍ن اب‍وال‍ق‍اس‍م‌

    اب‍ن‌اب‍ی‌دی‍ن‍ار، اب‍وع‍ب‍دال‍ل‍ه م‍ح‍م‍د ب‍ن اب‍ی‌ال‍ق‍اس‍م

    نام پدر اب‍وال‍ق‍اس‍م‌
    متولد
    محل تولد تونس
    رحلت 1110 ق یا 1698 م
    اساتید ابن‌الشيخ محمد فتاته

    شيخ على بن عبدالواحد انصارى

    برخی آثار المونس فی اخبار افریقیه و تونس
    کد مؤلف AUTHORCODE06346AUTHORCODE

    ابن ابى‌دينار، ابوعبدالله محمّد بن ابى‌القاسم رُعَينى قيروانى، (1110ق1698/م) منسوب به ابوالمهاجر دينار، فاتح معروف، اديب، شاعر، قاضى و مورخ تونسى.

    تولد و وفات

    از تاريخ ولادت و مرگ و زندگى او آگاهى در دست نيست؛ اما گفته‌اند كه از خاندانى برخاست كه داراى مناصب دولتى و مقامات علمى بودند.

    اساتید

    ابن ابى‌دينار نزد برخى از دانشمندان روزگار خویش چون ابن‌الشيخ محمد فتاته و شيخ على بن عبدالواحد انصارى دانش آموخت و بر مسند قضاى سوسه و قيروان دست يافت.

    آثار

    از او تأليفاتى بر جاى مانده است؛ همانند: رضاب العقيق فى‌الرّوض الانيق في مجاراة الاخوان و احوال الصّاحب و الصّديق، و کتابى در ادبيات به نام هداية المتعلّم.

    مهم‌ترين اثر او المؤنس في تاريخ افريقيه و تونس نام دارد و چنانكه خود وى گفته، پس از مرگ فرزندش به نگارش آن دست زد و در شعبان سال1902 آن را به پایان برد. ابن ابى‌دينار از اشعار خود 3 قصيده را كه در ستايش امیر على باى بن مرادباى (از خاندان‌هاى حكومتى تونس) سروده، در کتاب خویش آورده است.[۱].

    پانویس

    1. سجادی، صادق، ج2، ص651

    منابع مقاله

    سجادی، صادق، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374


    وابسته‌ها