الگو:صفحهٔ اصلی/مقالهٔ برگزیده دوم: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    بدون خلاصۀ ویرایش
    بدون خلاصۀ ویرایش
    خط ۱: خط ۱:
    <div class="boxTitle"><big>'''[[معراج نامه]]'''</big></div>
    <div class="boxTitle"><big>'''[[معراج نامه]]'''</big></div>
    [[پرونده:NUR03345J1.jpg|بندانگشتی|معراج نامه|175px]]
    [[پرونده:NUR01806J1.jpg|بندانگشتی|معراج نامه|175px]]


    '''معراج‌نامه'''، رساله‌اى است در مورد معراج پیغمبر اکرم(ص) که بنا به مشهور [[ابن سینا، حسین بن عبدالله|شیخ الرئیس، بوعلى سینا]] آن را به زبان فارسى، در بیان کیفیت معراج، تألیف نموده است.
    '''معراج‌نامه'''، رساله‌اى است در مورد معراج پیغمبر اکرم(ص) که بنا به مشهور [[ابن سینا، حسین بن عبدالله|شیخ الرئیس، بوعلى سینا]] آن را به زبان فارسى، در بیان کیفیت معراج، تألیف نموده است.

    نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۳

    معراج نامه

    معراج‌نامه، رساله‌اى است در مورد معراج پیغمبر اکرم(ص) که بنا به مشهور شیخ الرئیس، بوعلى سینا آن را به زبان فارسى، در بیان کیفیت معراج، تألیف نموده است.

    از جمله نکات مشهور و ویژگى‌هاى این رساله، قول بوعلى است در روحانى بودن معراج که از عقاید شاذ در این زمینه است، زیرا ما روایات فراوانى در ذیل آیه اول سوره اسراء، داریم که تصریح به جسمانى بودن معراج دارند، لکن بوعلى در مقابل همه این روایات مقاومت کرده و به روحانى بودن معراج قائل شده است و دلیل آن را قابل قبول نبودن صعود و عروج جسم به عالم ملکوت مى‌داند.

    رساله حاضر، در دو بخش جداگانه تألیف گردیده است. بخش نخست، مقدمه‌اى است مفصل درباره عقل و چگونگى معقولات و اینکه نبوت و رسالت چه مقامى است. وى اشاره مى‌کند که انسان از دو بخش جسم و جان تشکیل شده است که جسم مرکب جان و رونق جسم به جان مى‌باشد و...

    تبیین جایگاه عقل و نفس در رابطه آنها با یک‌دیگر، مواردى است که بوعلى در این مقدمه بدان اشاره دارد. وى تفاوت عقل و علم را تنها در اسم مى‌داند و حقیقت آنها را یک چیز مى‌خواند که در واقع دریابنده علم، عقل است و خود دریافتن، علم مى‌باشد.

    سپس وارد بیان نطق مى‌شود که ماهیتش چیست و چه جایگاهى در اعضاى انسان دارد. در ادامه تربیت هفت‌گانه‌اى براى انسان مطرح مى‌کند که طهارت و لطافت در تربیت اول حاصل مى‌شود و در تربیت دوم، علم نصیب انسان مى‌گردد و در تربیت سوم، طرب و نشاط.

    تربیت چهارم، بزرگى و عظمت را به همراه دارد و در تربیت پنجم، قوت‌هاى حیوانى حجاب مى‌گردند. در تربیت ششم، زهد و علم و روح و نیکو عهدى به انسان مى‌رسد و هفتمین تربیت، عزم درست و رأى ثابت را به ارمغان مى‌آورد.