احمدی شاهرودی، علی‌اصغر

از ویکی‌نور - دانشنامه تخصصی نور
پرش به: ناوبری، جستجو
احمدی شاهرودی، علی‌اصغر
نام احمدی شاهرودی، علی‌اصغر
نام‎های دیگر
نام پدر آیت‌‏اللَّه محمدتقى احمدى مغزى شاهرودى
متولد 1342ق، برابر 1302ش
محل تولد روستای مزج بسطام
رحلت هفتم رمضان 1411ق
اساتید آیت‌‏اللَّه محقق داماد

آیت‌‏اللَّه حجت

امام خمینى

آیت‌‏اللَّه‌ بروجردى

آیت‌‏اللَّه سید محسن حکیم

آیت‌‏اللَّه سید ابوالقاسم خویى

برخی آثار محاظرات في الفقه الجعفري
کد مؤلف AUTHORCODE12013AUTHORCODE

علی‌اصغر احمدی شاهرودی (1342ق-1411ق)، از شهدای جریان انتفاضه شعبانیه عراق، وی بر کتاب «محاظرات في الفقه الجعفري» آیت‌الله خویی، حاشیه زده است.

زادروز، زادگاه و خاندان

شهید على‌‏اصغر احمدى شاهرودى فرزند آیت‌‏اللَّه محمدتقى احمدى مغزى شاهرودى، در سال 1342ق، برابر 1302ش، در روستای «مزج» از توابع بسطام شاهرود، به نام مغز به دنیا آمد و در بیت علم و دانش و دامن پدرش شیخ محمدتقى شاهرودى (مغزى) که از شاگردان آخوند ملا محمدکاظم خراسانى بود، پرورش یافت[۱].

تحصیل و اساتید

او پس از خواندن مقدمات و ادبیات نزد پدرش، در سال 1358ق، به قم آمد.

وی «کفایه» را از محضر آیت‌‏اللَّه محقق داماد استفاده کرد. پس از پایان سطح، در درس خارج آیت‌‏اللَّه حجت شرکت نمود. او جزو چند نفرى بود که امام خمینى را وادار به گفتن درس اصول کردند و خودشان هم در این درس شرکت مى‏نمودند. وی در یکی از تابستان‌ها به بروجرد مسافرت کرد و در آنجا از محضر مرحوم آیت‌‏اللَّه‌ بروجردى استفاده نمود و سپس به اتفاق هم‌بحثانش از ایشان تقاضاى عزیمت به قم را کردند. پس از ورود آیت‌‏الله بروجردی به قم، شیخ علی‌اصغر احمدی، به نجف اشرف مهاجرت کرد و در آنجا رحل اقامت افکند. او در نجف، از درس فقه آیت‌‏اللَّه سید محسن حکیم استفاده کرد، ولى عمده تحصیلاتش در فقه و اصول و تفسیر و رجال از محضر آیت‌‏اللَّه سید ابوالقاسم خویى بود. با شرکت در درس آیت‌‏الله خویی، کم‏کم مورد توجه خاص و عنایت مخصوص آن مرجع دینى قرار گرفت؛ تا جایى که ایشان در برخى از مسائل به شیخ علی‌اصغر احمدی ارجاع مى‌‏داد. آیت‌‏الله خویی، از وی، تعبیر به آقاى میرزا مى‌کرد و به نظریاتش توجه می‌فرمود؛ زیرا ‌او بر علوم مختلف اسلامى، همچون: فقه و اصول و تفسیر و تاریخ و حدیث تسلط و احاطه کامل داشت[۲].

ویژگی‌های اخلاقی

وی به قول یکی از هم‌حجره‌ای‌هایش:

  1. هرگز مکروهى از او دیده و شنیده نشد؛
  2. به هرکس از پیر و جوان و میان‌سال ابتدا به سلام مى‌کرد؛
  3. بسیار متواضع و خوش‌برخورد بود؛
  4. اهتمام خاص به شرکت در مجالس عزادارى و سوگوارى خاندان رسالت، بالاخص حضرت ابى‌‏عبداللَّه(ع) داشت و به مجالس دور هم براى فوز به اجر بیشتر پیاده مى‏رفت و براى درک فیض عظیم بارها و بارها از نجف پاى پیاده به کربلا مشرف مى‏شد؛
  5. به مجاورت حضرت امیرالمؤمنین(ع) علاقه‌ای شدید داشت و در جو فشار و خشونت رژیم بعث، باآنکه ناچار به فرستادن خانواده خود به قم شد، اقامت در نجف را بر مهاجرت به ایران ترجیح داد؛ زیرا معتقد بود حفظ حوزه علمیه هزارساله نجف اشرف بر هر فرد، به‌خصوص روحانیون و دانشمندان فرض و لازم است[۳].

شهادت

سرانجام موقع تشرف به حرم مطهر حضرت علی(ع) در نجف، در روز هفتم رمضان 1411ق، در نزدیکى صحن مطهر مورد حمله بعثى‏‌ها قرار گرفت و به شهادت رسید. جنازه‌‏اش به مدت سه روز روى زمین افتاده بود و کسى نبود و یا جرأت نمى‌کرد به آن نزدیک شود؛ تا اینکه در نهایت، شبانه برخى از فضلا با لباس مبدّل، جنازه‏‌اش را حمل کرده و به خاک سپردند[۴].

آثار

از آثار علمی وی می‌توان حاشیه بر «محاظرات في الفقه الجعفري» اثر آیت‌الله‌ خویی را نام برد[۵].

پانویس

  1. ر.ک: پایگاه اینترنتی راسخون
  2. ر.ک: همان
  3. ر.ک: همان
  4. ر.ک: همان
  5. ر.ک: متادیتای مرکز کامپیوتری علوم اسلامی نور

منابع مقاله

  1. ر.ک. پایگاه شهود (ستاد کنگره شهدا و ایثارگران روحانی استان قم
  2. متادیتای مرکز کامپیوتری علوم اسلامی نور.


وابسته‌ها