بحرق، محمد بن عمر

از ویکی‌نور - دانشنامه تخصصی نور
پرش به: ناوبری، جستجو
بحرق، محمد بن عمر
نام بحرق، محمد بن عمر
نام‎های دیگر حمیری، جمال‌الدین محمد بن عمر

بحرق حمیری، محمد بن عمر بن مبارک

نام پدر
متولد
محل تولد
رحلت 930 ق
اساتید
برخی آثار حدائق الأنوار و مطالع الأسرار في سيرة النبي المختار
کد مؤلف AUTHORCODE01562AUTHORCODE

جمال‌الدين محمد بن عمر بن مبارك حميرى شافعى مشهور به بحرق از عالمان اهل سنت و آگاه به حديث و نحو و ادب در سال 869 در حضرموت يمن متولد شد. او براى كسب علم به شهرهاى شحر، عدن، زبيد و سپس در سال 894 به حرمين شريفين رفت و به فراگيرى نحو از جمله الفيه ابن مالك، فقه، اصول، حديث، تفسير و آموختن سيره ابن هشام پرداخت. وى مدتى در قاضى شحر را بر عهده داشت.

بحرق زمانى هم به هند نزد سلطان احمد بن محمود بايقرا رفت و مورد استقبال و اكرام او قرار گرفت و كتاب تبصرة الحضرة الشاهيه الاحمديه بسيرة الحضرة النبويه را براى او نوشت.

وى را نثر نويسى گزيده گو و شاعرى نيكو سرا دانسته‌اند. بحرق بر مذهب اهل سنت بوده ليكن از سخنان او در اواخر كتاب حدائق الانوار تعصب او در مذهب و دشمنى‌اش با شيعه آشكار مى‌شود، چون به مناسبت بحث از رحلت پيامبر و موضوع جانشين آن حضرت، به نقد آراى شيعه پرداخته و از اين فرقه به بدى ياد كرده است. كيفيت گزارش او از حوادث پس از رحلت پيامبر و دفاع از خلافت، ديگر قرينه ديدگاه خاص اوست.

آثار

بحرق آثار متعددى داشته كه برخى از آنها عبارتند از: حدائق الأنوار و مطالع الأسرار في سيرة النّبيّ المختار كه عنوان ديگرش تبصرة الحضرة الشّاهيّة الأحمديّة بسيرة الحضرة النّبوية الأحمديّة است، أرجوزة في علم الحساب، أرجوزة في علم الطّبّ، الأسرار النّبويّة في اختصار الأذكار النّوويّة، البهجة في تقويم اللّهجة، ترتيب السّلوك إلى ملك الملوك، الحسام المسلول على منتقصي أصحاب الرّسول، حلية البنات و البنين فيما يحتاج إليه من أمر الدّين، الحواشي المفيدة على أبيات اليافعي في العقيدة، رسالة في علم الميقات، رسالة في الفلك، شرح على منظومة الشّيخ أبيالجبيش الأندلسي في العروض، شرحان على لامية ابن مالك في التّصريف، مختصر و كبير، عقد الدّرر في الإيمان بالقضاء و القدر، العقد الثّمين في إبطال القول بالتّقبيح و التّحسين، مختصر الخلاصة لابن مالك، في عدّة أهل بدر و شرحه، مختصر نهاية النّاشري في علم القراآت، مختصر شرح لامية العجم، صّفدي، مختصر المقاصد الحسنة سخاوي.

وفات

وى در 61 سالگى در كجرات هند از دنيا رفت و در احمد آباد دفن شد. گفته مى‌شود مرگ او به سم و ناشى از حسادت برخى درباريان نسبت او بود، چه اينكه جايگاهى بزرگ نزد سلطان يافته بود.

اساتيد

از استادان مشهور او سخاوى است و ديگر استادانش عبدالله بن عبدالرحمن و زين‌الدين محمد شرجى بودند.


وابسته‌ها