دعویدار قمی، محمد بن سعد

از ویکی‌نور - دانشنامه تخصصی نور
پرش به: ناوبری، جستجو
NURN33919.jpg
شناسنامه
نام کامل رکن‌الدین محمد بن سعد بن هبةالله بن دعویدار قمی
تخلص داعی
ولادت حدود 540ق
محل تولد قم
رحلت 607 یا 610ق


رکن‌الدین محمد بن سعد بن هبةالله بن دعویدار قمی (حدود 540-607/ 610ق)، ملک الشعراء، قاضی، متخلص به داعی، شاعر ذواللسانین سده ششم و اوائل سده هفتم هجری که به دو زبان عربی و پارسی استادانه شعر سروده است.

خاندان

رجال خاندان او به زهد و دانش معروف و در شهر قم متصدی منصب قضاوت بوده‌اند.[۱]

ولادت

رکن‌الدین در حدود سال 540 در قم متولد شد.[۲]

فعالیت‌ها

او در قم پرورش یافته و در همان‌ جا منصب قضاوت را عهده‌دار بوده و شاعری را آغاز کرده و زبان به مدح بزرگان شیعه و حکام و پادشاهان قم و ری و مازندران گشوده است.[۳]

این فقیه و دانشمند فرزانه شیعی، در بیشتر سروده‌هایش، تحت تأثیر فرهنگ و شعر عربی قرار گرفته است.

وی سرانجام در تبریز ساکن شده و به مدح بزرگان آن مرز و بوم پراخته است.[۴]

او بنا بر قرائنی تا سال 614ق زنده و با خاقانی و فلکی شروانی و کمال‌الدین اسماعیل و اثیرالدین اومانی و عده‌ای دیگر از شعرا معاصر بوده و با برخی از آنها مکاتبه و دوستی داشته است.[۵]

وفات

رکن‌الدین در حدود سال 607 یا 610ق وفات یافت.[۶]

آثار

وی را تألیفات ارزشمندی بوده که از میان آن‌ها می‌توان به دیوانش اشاره نمود که آکنده از اشعار فارسی و عربی است. این شاعر ذواللسانین، چنان در سرودن اشعار عربی تواناست که بخش عظیمی از دیوانش، به قصاید عربی وی اختصاص دارد.[۷]

پانویس

  1. ر.ک: محدث، علی، ص5
  2. ر.ک: زینی‌وند، تورج؛ قلندرلکی سلطانی، لیلا، ص136
  3. ر.ک: محدث، علی، ص5
  4. ر.ک: همان
  5. ر.ک: همان
  6. ر.ک: زینی‌وند، تورج؛ قلندرلکی سلطانی، لیلا، ص136
  7. ر.ک: همان، ص35


منابع مقاله

  1. محدث، علی، مقدمه بر دیوان رکن‌الدین دعویدار قمی، تهران، مؤسسه انتشارات امیرکبیر، 1365.
  2. زینی‌وند، تورج؛ قلندر لکی سلطانی، لیلا، «بازتاب فرهنگ و شعر عربی در دیوان رکن‌الدین دعویدار قمی شاعر ذواللسانین (دهه‌های پایانی سده شش و آغازین سده هفت 9)»، پایگاه مجلات تخصصی نور، مجله ادبیات تطبیقی زمستان 1389- شماره 3، رتبه علمی - پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (‎22 صفحه - از 135 تا 156 )


وابسته‌ها