دیوان رکن‌الدین دعویدار قمی

از ویکی‌نور - دانشنامه تخصصی نور
پرش به: ناوبری، جستجو
دیوان رکن الدین دعویدار قمی
NUR50850J1.jpg
پدیدآوران

دعویدار قمی، محمد بن سعد (شاعر)

مرکز تحقيقات کامپيوتري علوم اسلامي (نور) (سایر)
ناشر امير کبير
مکان نشر ايران - تهران
سال نشر [--13]
چاپ چاپ يکم
زبان فارسی
تعداد جلد 1
کد کنگره
‏/ع9د9 / 5196 PIR
نورلایب مشاهده



دیوان رکن‌الدین دعویدار قمی، مجموعه اشعار فارسی و عربی محمد بن سعد دعویدار قمی، شاعر گران‌قدر سده ششم و اوایل سده هفتم است.

این دیوان، شامل‌ نه‌صدوسه بیت عربی و دوهزاروسیصدوهفتادوچهار بیت فارسی است. تنها نسخه خطی باقی‌مانده از دیوان شاعر را «صدرالدین محمد بن جعفر بن علی بن محمدعلی‌ معمار‌ اصفهانی» از سال ١٠٣٩ تا ١٠٤١ق نگاشته است.[۱]

شاعر دیوان شعر خود را به فرمان حاکم «عزالدین‌ بن‌ یحیی‌» گردآوری کرده است. این شاعر ذواللسانین چنان در سرودن اشعار‌ عربی مهارت دارد که یک‌سوم دیوانش به قصاید عربی اختصاص یافته است. چون رکن‌الدین شاعری مدیحه‌سرا است‌، بیشتر‌ از‌ قالب قصیده که متناسب با مدح است استفاده نموده و توانایی خود‌ را‌ در آن نشان می‌دهد. با توجه به گرایشات او به شاعران پیشین، غالب اشعارش، تأثیرپذیر از‌ شاعران‌ متقدم‌ و در عین سادگی و روانی متأثر از معانی تکراری شاعران عرب است. آنچه‌ در‌ دیوان‌ وی خودنمایی می‌کند، عفت کلام و تقوای بیانی اوست.[۲]

پانویس

  1. ر.ک: سیاوشی، محمدقاسم؛ شعبانلو، علیرضا، ص327
  2. ر.ک: همان، ص328

منابع مقاله

سیاوشی، محمدقاسم؛ شعبانلو، علیرضا، «معرفی نسخه خطی و سبک‌شناسی دیوان رکن‌الدین دعویدار قمی»، نشریه سبک‌شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)، فروردین 1399- شماره 47.



وابسته‌ها