شفیع، محمد

از ویکی‌نور - دانشنامه تخصصی نور
پرش به: ناوبری، جستجو
شفیع، محمد
نام شفیع، محمد
نام‎های دیگر
نام پدر
متولد 6 آگوست 1883م
محل تولد قصبه کسور در استان پنجاب
رحلت 14 مارس 1963م
اساتید
برخی آثار مطلع سعدین و مجمع بحرین

تتمه صوان الحکمة

کد مؤلف AUTHORCODE18924AUTHORCODE

مولوی محمد شفیع (1883–1963م)، از اساتید زبان‌شناسی و ایران‌شناسی پاکستانی و مسلط بر زبان‌های فارسی و عربی بود.

ولادت

پرفسور مولوی محمد شفیع در 6 آگوست 1883م در قصبه کسور در استان پنجاب متولد شد.

تحصیلات

تحصیلاتش را در همانجا گذراند و در سال 1905 وی کارشناسی خود را در رشته ادبیات انگلیسی از دانشگاه پنجاب به پایان رساند و سپس کارشناسی ارشد خود را در رشته ادبیات عرب به پایان رساند.

در سال 1906 ، وی در گروه آموزش به عنوان استاد دوم در مدرسه عادی ، لاهور و بعداً به عنوان بازرس مدارس کار کرد.

مولوی محمد شفیع در سال 1915 با بورسیه دولت هند برای تحصیلات عالیه به انگلستان رفت و تا سال 1918 در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد. وی پس از گذراندن دوره کارشناسی از آنجا ، به تحقیق در زمینه زبان عربی ادامه داد و سپس از آنجا کارشناسی ارشد را گذراند و در همین حال ، در سال 1918 ، فرصت تدریس زبان و ادبیات اردو را در آنجا یافت.

وی به لاهور بازگشت و در فوریه 1919 به عنوان استاد زبان عربی در دانشگاه پنجاب منصوب شد و در اینجا به تدریس در بخش زبانهای عربی و فارسی ادامه داد. محمد شفیع به عنوان مدیر موقت به جای وی منصوب شد. پروفسور محمد شفیع از سال 1921 معاون اصلی شد و پس از مرگ آقای AC Wolner در 22 ژانویه 1936 وی مدیر کالج شرقی دانشگاه پنجاب شد. در 30 سپتامبر 1942 ، مولوی محمد شفیع به عنوان استاد عربی و مدیر کالج استعفا داد. از طرف دولت در سال 1942 به وی لقب خان بهادر داده شد.

پروژه دائرةالمعارف اردو اسلام که با تلاش و کوشش دکتر سید عبدالله اجرا شد. وی پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه ، نظارت بر ترجمه دائرةالمعارف به زبان اردو را آغاز کرد. دائرةالمعارف اردو از اسلام: این بخش در سال 1950 برای ترجمه چهار جلد از دائرةالمعارف لیدن تأسیس شد. کار ترجمه تا سال 1960 به پایان رسید.

پس از بازنشستگی ، وی همچنین به عنوان مدرس موقت (نیمه وقت) در گروه کالج شرقی اردو کار کرد و همچنین در زمان‌های مختلف تا سال 1961م به عنوان رئیس دانشکده کار کرد.

تخصص‌ها

استاد دکتر مولوی محمد شفیع، در زبان‌های فارسی و عربی متبحر بود و در ایران‌شناسی و علوم اسلامی در مرتبه والایی قرار داشت. استاد بدیع‌الزمان فروزانفر در قصیده‌ای وی را ستوده که مطلعش این است:

دهر و دوران کم آورد فرزند چون محمد شفیع دانشمند

استاد دکتر شفیع در 1954م، ریاست اولین هیئت عالی‌رتبه فرهنگی پاکستان را - که از ایران دیدن کرد - ‌به‌عهده داشت که به عضویت و شامل 14 تن از استادان برجسته ایران‌شناسی و ادب فارسی وقت از دانشگاه‌های پنجاب، سند، کراچی، پیشاور و داکا بوده است[۱].

وفات

سرانجام این اندیشمند بزرگ پاکستانی در نیمه شب 18 شوال 1372ق ، برابر با 14 مارس 1963م در لاهور درگذشت.

آثار

  1. تصحیح مثنوی وامق و عذرای عنصری بلخی؛
  2. تتمه صوان الحكمة از علی بن زید بیهقی: ترجمه فارسی موسوم به درة الأخبار (تدوین و تحشیه)؛
  3. مطلع السعدين عبدالرزاق سمرقندی (تدوین و تحشیه با معانی و فرهنگ)؛
  4. مکاتبات رشیدی، از رشیدالدین فضل‌الله همدانی (متن فارسی با تعلیقات مشروح)؛
  5. تذکره میخانه، از ملا عبدالنبی فخرالزمانی قزوینی (متن با تعلیقات مشروح)[۲].

پانویس

  1. ر.ک: پایگاه اینترنتی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، زبان و ادبیات فارسی در پاکستان طی قرن بیستم میلادی
  2. ر.ک: همان

منابع مقاله

  1. پایگاه اینترنتی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، زبان و ادبیات فارسی در پاکستان طی قرن بیستم میلادی
  2. روزنامه پاکستان


وابسته‌ها