الگو:صفحۀ اصلی/مقالۀ برگزیده دوم: تفاوت بین نسخه‌ها

از ویکی‌نور - دانشنامه تخصصی نور
پرش به: ناوبری، جستجو
 
(یک نسخهٔ میانیِ همین کاربر نمایش داده نشده است)
سطر ۱: سطر ۱:
<div class="boxTitle"><big>'''[[إيمان ابي‌طالب]]'''</big></div>
+
<div class="boxTitle"><big>'''[[امام سجاد(ع)]]'''</big></div>
[[پرونده:NUR01429J1.jpg|بندانگشتی|إيمان ابي‌طالب|175px]]
+
[[پرونده:NUR02079.jpg|بندانگشتی|مرقد شریف امام سجاد(ع) در بقیع|175px]]
  
'''إيمان أبي‌طالب''' اثر [[موسوی، فخار بن معد|سيد‌ ‎شمس‌الدين،فخار بن معدّ موسوى]] از علماى قرن ششم و هفتم هجرى است. همچنان كه از نامش پيداست در اثبات ايمان ابوطالب،پدر بزرگوار [[امام على(ع)|حضرت على(ع)]] تألیف شده است.
+
'''علی بن حسین بن علی بن ابی‌طالب(۳۸ - ۹۵ق)'''، معروف به زین‌العابدین و امام سجاد(ع)، فرزند امام حسین علیه‌السلام و چهارمین امام شیعیان می‌باشند.  
  
شيخ [[آقا بزرگ تهرانى]] نام «حجة الذاهب إلى إيمان أبي‌طالب» و «الرد على الذاهب إلى كفر أبي‌طالب» را نيز برای كتاب آورده است.
+
مطابق مشهورترین نقل، در روز پنج‌شنبه، پنجم شعبان سال 38ق دیده به جهان گشود. در سال تولد آن حضرت، برخى از مورخان و محدثان به سال 37، 36 و 35 و حتى 33ق، اشاره کرده‌اند. در روز و ماه ولادت آن امام دو قول عمده وجود دارد: یکى، پنج‌شنبه، پنجم شعبان و دیگرى جمعه یا یک‌شنبه نیمه ماه جمادى‌الاولى.
  
در نتيجه «إيمان أبي‌طالب» نام اصلى كتاب نيست و این نام را «[[بحرالعلوم، محمد|سيد‌ ‎محمد بحر العلوم]]» كه كار تحقيق كتاب را به عهده داشته برای كتاب انتخاب كرده تا بنا بر آنچه در مقدمه آمده،نام كتاب كوتاه و زيبا باشد و در اولین نظر بيننده را جلب نمايد.
+
نام آن بزرگوار، على و کنیه مشهورش، «ابوالحسن» و لقب‌هاى معروفش، «زین‌العابدین»، «سیدالساجدین»، «ذوالثفنات» و «سجاد» است.
  
مؤلف استدلالهاى متقن و قوى در طول كتاب طورى ايمان ابوطالب را اثبات كرده كه جاى هيچ شك و شبهه‌اى باقى نماند و نه تنها اجماع مسلّم علماى شيعه را بر این مطلب اثبات مى‌كند،بلكه بسيارى از اهل سنت را هم كه قائل به این مطلب بوده‌اند به عنوان مؤيد شيعه ذكر مى‌نمايد.
+
این لقب‌ها را صرافان گوهرشناس و عارفان انسان‌جو به او دادند؛ بیشتر آنان گرچه نه شیعه بودند و نه او را امام و منصوب از جانب خدا مى‌دانستند، اما نمى‌توانستند آنچه را در او مى‌بینند ندیده بگیرند.
  
كتاب داراى یک مقدمه و ده فصل و یک خاتمه است:
+
هریک از این لقب‌ها نشان‌دهنده مرتبه‌اى از کمال نفس و درجتى از ایمان و مرحله‌اى از تقوى و پایه‌اى از اخلاص است و بیان‌دارنده اعتماد و اعتقاد مردم به دارنده این لقب‌ها: سید‌‎عابدان، پیشواى زاهدان، مهتر پرهیزکاران، امام مؤمنان، زیور صالحان، چراغ شب‌زنده‌داران و پیشانى‌پینه‌بسته... او به حقیقت مظهر نمایان این صفت‌ها بوده است و این گفته‌اى است که همگى بر آنند.
  
#مقدمه: شامل بيان انگيزه تأليف كتاب و مقام اجداد پيامبر و ابوطالب است.
+
مکان تولد آن حضرت را برخى کوفه (چون آن بزرگوار دو سال پیش از وفات امیرالمؤمنین به دنیا آمده است و در آن زمان امام حسین(ع) و اعضاى خانواده، با امام [[امام على(ع)|امیرالمؤمنین(ع)]] در کوفه بوده‌اند و هیچ‌یک از ایشان در طول خلافت وى در مدینه اقامت نداشته‌اند) و بعضى مدینه مى‌دانند.
#فصل‌هاى كتاب:
 
#:فصل اول: در معناى ايمان و اثبات ايمان ابوطالب از راههاى مختلف.
 
#:فصل دوم: ادلۀ قائلين به كفر ابوطالب از جمله آيۀ '''«إنك لا تهدي من أحببت»''' و جواب از آنها.
 
#:فصل سوم: اثبات محبت پيامبر نسبت به ابوطالب كه با توجه به حرمت دوستى كفار ايمان ابوطالب را اثبات مى‌كند.
 
#:فصل چهارم: كلمات و اشعار ابوطالب كه دلالت بر ايمان او مى‌كند.
 
#:فصل پنجم: جريان مفقود شدن پيامبر و على عليهما‌السلام و امر ابوطالب به فرزندش جعفر بر نماز با آنان.
 
#:فصل ششم: وفات ابوطالب و امر پيامبر به غسل و دفن او.....
 
  
<div class="mw-ui-button">[[إيمان ابي‌طالب|'''ادامه''']]</div>
+
<div class="mw-ui-button">[[امام سجاد(ع)|'''ادامه''']]</div>

نسخهٔ کنونی تا ‏۷ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۳۹

مرقد شریف امام سجاد(ع) در بقیع

علی بن حسین بن علی بن ابی‌طالب(۳۸ - ۹۵ق)، معروف به زین‌العابدین و امام سجاد(ع)، فرزند امام حسین علیه‌السلام و چهارمین امام شیعیان می‌باشند.

مطابق مشهورترین نقل، در روز پنج‌شنبه، پنجم شعبان سال 38ق دیده به جهان گشود. در سال تولد آن حضرت، برخى از مورخان و محدثان به سال 37، 36 و 35 و حتى 33ق، اشاره کرده‌اند. در روز و ماه ولادت آن امام دو قول عمده وجود دارد: یکى، پنج‌شنبه، پنجم شعبان و دیگرى جمعه یا یک‌شنبه نیمه ماه جمادى‌الاولى.

نام آن بزرگوار، على و کنیه مشهورش، «ابوالحسن» و لقب‌هاى معروفش، «زین‌العابدین»، «سیدالساجدین»، «ذوالثفنات» و «سجاد» است.

این لقب‌ها را صرافان گوهرشناس و عارفان انسان‌جو به او دادند؛ بیشتر آنان گرچه نه شیعه بودند و نه او را امام و منصوب از جانب خدا مى‌دانستند، اما نمى‌توانستند آنچه را در او مى‌بینند ندیده بگیرند.

هریک از این لقب‌ها نشان‌دهنده مرتبه‌اى از کمال نفس و درجتى از ایمان و مرحله‌اى از تقوى و پایه‌اى از اخلاص است و بیان‌دارنده اعتماد و اعتقاد مردم به دارنده این لقب‌ها: سید‌‎عابدان، پیشواى زاهدان، مهتر پرهیزکاران، امام مؤمنان، زیور صالحان، چراغ شب‌زنده‌داران و پیشانى‌پینه‌بسته... او به حقیقت مظهر نمایان این صفت‌ها بوده است و این گفته‌اى است که همگى بر آنند.

مکان تولد آن حضرت را برخى کوفه (چون آن بزرگوار دو سال پیش از وفات امیرالمؤمنین به دنیا آمده است و در آن زمان امام حسین(ع) و اعضاى خانواده، با امام امیرالمؤمنین(ع) در کوفه بوده‌اند و هیچ‌یک از ایشان در طول خلافت وى در مدینه اقامت نداشته‌اند) و بعضى مدینه مى‌دانند.