کتاب البيع (میلانی - جديد)

البيع، تقریرات درس خارج فقه آیت‌الله سید محمدهادی حسینی میلانی (متوفی 1395ق) به قلم سید علی حسینی میلانی (معاصر) است. این اثر تقریر و شرح عربی بر کتاب «البیع» مکاسب محرمه شیخ مرتضی انصاری (متوفی 1243ش) است.

البيع‏
کتاب البيع (میلانی - جديد)
پدیدآورانمیلانی، سید محمدهادی (نويسنده) حسینی میلانی، علی (شارح)
عنوان‌های دیگرکتاب البيع / ميلاني - جديد
ناشرمرکز الحقائق الإسلامية
مکان نشرايران - قم
سال نشرمجلد1: 1429ق,

مجلد2: 1429ق,

مجلد3: 1434ق,

مجلد4: 1434ق,
موضوعخريد و فروش (فقه)

فقه جعفری - قرن 14

معاملات (فقه)
زبانعربی
تعداد جلد4
کد کنگره
‏BP‎‏ ‎‏190‎‏/‎‏1‎‏ ‎‏/‎‏ح‎‏5‎‏ک‎‏2‏
نورلایبمطالعه و دانلود pdf

مقرر اثر در مقدمه‌اش بر کتاب، مکاسب محرمه را محور مباحث عالی در فقه معاملات از سوی فقهای بزرگ دانسته است که شروح و تعالیق کوچک و بزرگی درباره آن نوشته شده است. سپس اشاره کرده که جدش سید محمدهادی میلانی این مباحث را در نجف اشرف از میرزا محمدحسین نائینی (متوفی 1355ق) و شیخ محمدحسین اصفهانی (متوفی 1361ق) فرا گرفت. سپس این مباحث را به ترتیب در نجف اشرف تدریس کرد و جماعتی از فضلای حوزه علمیه در درس وی حاضر می‌شدند که بعدها خود از مراجع بزرگ و مشاهیر علما و اساتید عالی‌رتبه شدند[۱].

در ادامه مقدمه به مرجعیت و برخی جنبه‌های علمی و معنوی شخصیت سید محمدهادی میلانی اشاره شده و برای مطالعه بیشتر به کتاب «علم و جهاد» سید محمدعلی میلانی ارجاع شده است[۲].

آیت‌الله میلانی کتب اجاره، صلاة، زکات، خمس را بر مبنای شرائع الاسلام محقق حلی در حوزه علمیه مشهد مقدس تدریس کرد و پس‌ازآن کتاب بیع را طبق کتاب مکاسب شیخ انصاری تدریس نمود و البته به پایان نرسید[۳].

شیوه او در شرح عبارات بدین‌صورت است که ابتدا عبارت شیخ را با ادب فراوان و تواضع زیبایی نسبت به جایگاه علمی شیخ شرح و تقریر کرده است. به اعتقاد محقق کتاب ممکن است این ادب و احترام برای توجیه کلام خود و حمل عبارت برخلاف ظاهر آن است، چراکه می‌گوید: مقتضای مقام شیخ آن است که مرادش این‌چنین باشد اگرچه ظاهر عبارتش این‌گونه نباشد. سپس سخنان علما را حول کلام شیخ و دیگران به بحث و نقد کشیده است. هرگاه اشکالی بر شیخ یا یکی دیگر از فقها دارد می‌گوید: «این سهوی از قلم اوست» یا «کمک به او ممکن نیست»... بلکه گاهی نیز می‌بینیم که سخنی را رد می‌کند بدون این‌که به نام گوینده‌اش اشاره کند تا مقام و جایگاه گوینده حفظ شود. از جمله فقهایی متأخر از شیخ که سید محمدهادی میلانی متذکر نظرات آن‌ها شده است: محمدکاظم خراسانی با عبارت «مرحوم آخوند»، سید محمدکاظم یزدی با عبارت «مرحوم سید»، محمدحسین اصفهانی با تعبیر «شیخنا الاستاد»[۴].

ظاهر کلامش گاه به هنگام ذکر دیدگاه استادش به‌گونه مباشر و بی‌واسطه است مانند این‌که می‌گوید: «استاد ما می‌‎گوید... و ما بر او اشکال می‌کنیم»؛ که دلالت بر تسلطش بر مباحث اساتیدش کرد. او بسیار اساتیدش به‌ویژه شیخ محمدحسین اصفهانی را گرامی می‌دارد؛ او به گفته‌های ایشان بسیار اعتماد کرده و به حاشیه‌اش بر مکاسب مراجعه می‌کند...[۵].

در انتهای مقدمه، توجهات و رهنمودهای سید محمدهادی میلانی به فرزندش سید علی با ارائه تعدادی از نامه‌هایش مطرح شده است[۶].

در بالای صفحه با «قوله» نظرات شیخ انصاری و با «اقول» اشکالات و پاسخ‌های سید محمدهادی میلانی مطرح شده است. سپس دیدگاه و نظرات سید علی میلانی در وسط صفحه و آدرس آیات و روایات و مطالب در پاورقی صفحات ذکر شده است.

پانویس

منابع مقاله

مقدمه و متن کتاب.

وابسته‌ها