آثاری، شعبان بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - '==وابسته‌ها=={{وابسته‌ها}}' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} ')
    جز (جایگزینی متن - '= ' به '=')
    برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
     
    (۱۷ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد)
    خط ۶: خط ۶:
    |-
    |-
    |نام‌های دیگر  
    |نام‌های دیگر  
    | data-type="authorOtherNames" | آث‍اری‌، زی‍ن‌ال‍دی‍ن‌ ش‍ع‍ب‍ان‌
    | data-type="authorOtherNames" | آث‍اری‌، زی‍ن‌ال‍دی‍ن ش‍ع‍ب‍ان‌
     
    آث‍اری‌، اب‍وس‍ع‍ی‍د ش‍ع‍ب‍ان
    آث‍اری‌، اب‍وس‍ع‍ی‍د ش‍ع‍ب‍ان
    قرشی، شعبان بن محمد
    قرشی، شعبان بن محمد
    |-
    |-
    خط ۳۱: خط ۲۹:
    |- class="articleCode"
    |- class="articleCode"
    |کد مؤلف
    |کد مؤلف
    | data-type="authorCode" |AUTHORCODE7860AUTHORCODE
    | data-type="authorCode" |AUTHORCODE07860AUTHORCODE
    |}
    |}
    </div>
    </div>
    '''زين‌الدين (يا شرف‌الدين) شعبان بن محمد آثارى''' (765-828ق)، شاعر و اديب شافعى است.  
    '''زين‌الدين (يا شرف‌الدين) شعبان بن محمد آثارى''' (765-828ق)، شاعر و اديب شافعى است.  
     
    ==ولادت ==
    == ولادت ==
    وى در 765ق1364/م، در قاهره زاده شد و اجداد او از موصل و ظاهراً غير مسلمان بودند. جدش داوود نخستين كس از خاندان او بود كه به اسلام گروید.  
    وى در 765ق1364/م، در قاهره زاده شد و اجداد او از موصل و ظاهراً غير مسلمان بودند. جدش داوود نخستين كس از خاندان او بود كه به اسلام گرويد.  
    وى كه گویى از این سابقه ناخرسند بود، پس از اقامت در مكه، خویشتن را آثارى (منسوب به آثار نبوت در آن شهر) خواند. بااين‌حال، وى بدخوى، هجاگوى و هرزه‌سرا بود. در آغاز به منشى‌گرى پرداخت، سپس نقيب‌الحكم قاهره گرديد و در 800ق1398/م، به سبب درگیرى‌هاى مالى از كار معزول شد و باز بر سر كار آمد، اما چون به زشت‌كارى‌هاى فراوان متهم شد، ناچار به حجاز گريخت (807ق1404/م) و از آنجا به يمن رفت و برای بزرگان آنجا مديحه و سپس هجویه سرود و به هند تبعيد شد.  
     
    مردم هند هم پس از چند سال، از زخم زبان او دلگیر شدند و به يمن راندندش. از آنجا نيز پس از چندى اخراج شد و ناچار مجاور مكه گرديد و 10 سال در آنجا اقامت گزيد. در 820ق1417/م در شام و سال بعد در قاهره بود.  
    وى كه گويى از اين سابقه ناخرسند بود، پس از اقامت در مكه، خويشتن را آثارى (منسوب به آثار نبوت در آن شهر) خواند. بااين‌حال، وى بدخوى، هجاگوى و هرزه‌سرا بود. در آغاز به منشى‌گرى پرداخت، سپس نقيب‌الحكم قاهره گرديد و در 800ق1398/م، به سبب درگيرى‌هاى مالى از كار معزول شد و باز بر سر كار آمد، اما چون به زشت‌كارى‌هاى فراوان متهم شد، ناچار به حجاز گريخت (807ق1404/م) و از آنجا به يمن رفت و براى بزرگان آنجا مديحه و سپس هجويه سرود و به هند تبعيد شد.  
     
    مردم هند هم پس از چند سال، از زخم زبان او دلگير شدند و به يمن راندندش. از آنجا نيز پس از چندى اخراج شد و ناچار مجاور مكه گرديد و 10 سال در آنجا اقامت گزيد. در 820ق1417/م در شام و سال بعد در قاهره بود.  
     
    چند بار ديگر به شام سفر كرد تا عاقبت در 838ق1425/م، در قاهره درگذشت.<ref>ر.ک: [[آذرنوش، آذرتاش]]، 1377، ج1، ص113</ref>
    چند بار ديگر به شام سفر كرد تا عاقبت در 838ق1425/م، در قاهره درگذشت.<ref>ر.ک: [[آذرنوش، آذرتاش]]، 1377، ج1، ص113</ref>
     
    وى جهان‌دوست و به شعر خود مغرور بود. به فقر تظاهر مى‌كرد، اما هنگام مرگ 5000 دينار از او باقى ماند. شعرش (مدح، هجا، مُجون، شعر تعليمى و مذهبى) متوسط، بلكه فروپايه است. خود مدعى است كه بيش از 30 کتاب تأليف كرده است. از این میان حدود 10 کتاب به‌صورت خطى در کتابخانه‌هاى جهان موجود است كه 5 نسخه از آنها ارجوزه‌هایى تعليمى (به‌خصوص در نحو و عروض) است. علاوه بر اين، سخاوى کتاب‌هاى زير را نيز در ضمن آثار او آورده است:
    وى جهان‌دوست و به شعر خود مغرور بود. به فقر تظاهر مى‌كرد، اما هنگام مرگ 5000 دينار از او باقى ماند. شعرش (مدح، هجا، مُجون، شعر تعليمى و مذهبى) متوسط، بلكه فروپايه است. خود مدعى است كه بيش از 30 کتاب تأليف كرده است. از اين ميان حدود 10 کتاب به‌صورت خطى در کتابخانه‌هاى جهان موجود است كه 5 نسخه از آنها ارجوزه‌هايى تعليمى (به‌خصوص در نحو و عروض) است. علاوه بر اين، سخاوى کتاب‌هاى زير را نيز در ضمن آثار او آورده است:
     
    #عنان العربية (ارجوزه در عروض)؛
    #عنان العربية (ارجوزه در عروض)؛
    #لسان العرب في علوم الأدب؛
    #لسان العرب في علوم الأدب؛
    #مجموعه اشعار در نبويات به نام المنهل العذب؛
    #مجموعه اشعار در نبویات به نام المنهل العذب؛
    #الرد على من تجاوز الحد.<ref>همان</ref>
    #الرد على من تجاوز الحد.<ref>همان</ref>
    [[لامیة في النحو]]، یکى از منظومه‌هاى تعليمى وى است.


    [[لامیة في النحو]]، يكى از منظومه‌هاى تعليمى وى است.
    ==پانویس==
    <references/>


    ==پانويس==
    <references />
    ==منابع مقاله==
    ==منابع مقاله==
    برگرفته از: [[آذرنوش، آذرتاش]]، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامى»، زير نظر [[موسوی بجنوردی، محمدکاظم|كاظم موسوى بجنوردى]] و همكاران (چاپ دوم)، تهران، 1377.
    برگرفته از: [[آذرنوش، آذرتاش]]، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامى»، زير نظر [[موسوی بجنوردی، محمدکاظم|كاظم موسوى بجنوردى]] و همكاران (چاپ دوم)، تهران، 1377.


    ==وابسته‌ها==
    ==وابسته‌ها==
    {{وابسته‌ها}}
    {{وابسته‌ها}}
    [[لامیة في النحو]]
    [[لامیة في النحو]]
    [[رده:زندگی‌نامه]]
    [[رده:زندگی‌نامه]]
    [[رده:25 تیر الی 24 مرداد]]

    نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۳۴

    آثاری، شعبان بن محمد
    نام آثاری، شعبان بن محمد
    نام‌های دیگر آث‍اری‌، زی‍ن‌ال‍دی‍ن ش‍ع‍ب‍ان‌

    آث‍اری‌، اب‍وس‍ع‍ی‍د ش‍ع‍ب‍ان قرشی، شعبان بن محمد

    نام پدر محمد
    متولد 765ق
    محل تولد قاهره مصر
    رحلت 828ق
    اساتید
    برخی آثار لامیة في النحو
    کد مؤلف AUTHORCODE07860AUTHORCODE

    زين‌الدين (يا شرف‌الدين) شعبان بن محمد آثارى (765-828ق)، شاعر و اديب شافعى است.

    ولادت

    وى در 765ق1364/م، در قاهره زاده شد و اجداد او از موصل و ظاهراً غير مسلمان بودند. جدش داوود نخستين كس از خاندان او بود كه به اسلام گروید. وى كه گویى از این سابقه ناخرسند بود، پس از اقامت در مكه، خویشتن را آثارى (منسوب به آثار نبوت در آن شهر) خواند. بااين‌حال، وى بدخوى، هجاگوى و هرزه‌سرا بود. در آغاز به منشى‌گرى پرداخت، سپس نقيب‌الحكم قاهره گرديد و در 800ق1398/م، به سبب درگیرى‌هاى مالى از كار معزول شد و باز بر سر كار آمد، اما چون به زشت‌كارى‌هاى فراوان متهم شد، ناچار به حجاز گريخت (807ق1404/م) و از آنجا به يمن رفت و برای بزرگان آنجا مديحه و سپس هجویه سرود و به هند تبعيد شد. مردم هند هم پس از چند سال، از زخم زبان او دلگیر شدند و به يمن راندندش. از آنجا نيز پس از چندى اخراج شد و ناچار مجاور مكه گرديد و 10 سال در آنجا اقامت گزيد. در 820ق1417/م در شام و سال بعد در قاهره بود. چند بار ديگر به شام سفر كرد تا عاقبت در 838ق1425/م، در قاهره درگذشت.[۱] وى جهان‌دوست و به شعر خود مغرور بود. به فقر تظاهر مى‌كرد، اما هنگام مرگ 5000 دينار از او باقى ماند. شعرش (مدح، هجا، مُجون، شعر تعليمى و مذهبى) متوسط، بلكه فروپايه است. خود مدعى است كه بيش از 30 کتاب تأليف كرده است. از این میان حدود 10 کتاب به‌صورت خطى در کتابخانه‌هاى جهان موجود است كه 5 نسخه از آنها ارجوزه‌هایى تعليمى (به‌خصوص در نحو و عروض) است. علاوه بر اين، سخاوى کتاب‌هاى زير را نيز در ضمن آثار او آورده است:

    1. عنان العربية (ارجوزه در عروض)؛
    2. لسان العرب في علوم الأدب؛
    3. مجموعه اشعار در نبویات به نام المنهل العذب؛
    4. الرد على من تجاوز الحد.[۲]

    لامیة في النحو، یکى از منظومه‌هاى تعليمى وى است.

    پانویس

    1. ر.ک: آذرنوش، آذرتاش، 1377، ج1، ص113
    2. همان

    منابع مقاله

    برگرفته از: آذرنوش، آذرتاش، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامى»، زير نظر كاظم موسوى بجنوردى و همكاران (چاپ دوم)، تهران، 1377.

    وابسته‌ها