آل عصفور، حسین بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - ' (ع)' به '(ع)')
    جز (جایگزینی متن - '= ' به '=')
     
    (۴۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشد)
    خط ۱: خط ۱:
    <div class='wikiInfo'>
    <div class="wikiInfo">
    [[پرونده:NUR06295.jpg|بندانگشتی|آل عصفور، حسین بن محمد]]
    [[پرونده:NUR06295.jpg|بندانگشتی|آل عصفور، حسین بن محمد]]
    {| class="wikitable aboutAuthorTable" style="text-align:Right" |+ |
    {| class="wikitable aboutAuthorTable" style="text-align:Right" |+ |
    |-
    |-
    ! نام!! data-type='authorName'|آل عصفور، حسین بن محمد
    ! نام!! data-type="authorName" |آل عصفور، حسین بن محمد
    |-
    |-
    |نام های دیگر  
    |نام‌های دیگر  
    |data-type='authorOtherNames'| آل‌ ع‍ص‍ف‍ور، ش‍ی‍خ‌ ح‍س‍ی‍ن
    | data-type="authorOtherNames" | آل ع‍ص‍ف‍ور، ش‍ی‍خ ح‍س‍ی‍ن
     
    آل ع‍ص‍ف‍ور ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ب‍ن م‍ح‍م‍د
    آل‌ ع‍ص‍ف‍ور ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د
    آل ع‍ص‍ف‍ور درازی ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن م‍ح‍م‍د
     
    اب‍ن ع‍ص‍ف‍ور ال‍درازی ال‍ش‍اخ‍وری
    آل‌ ع‍ص‍ف‍ور درازی‌ ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د
    ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن م‍ح‍م‍د
     
    درازی ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ب‍ن م‍ح‍م‍د
    اب‍ن‌ ع‍ص‍ف‍ور ال‍درازی‌ ال‍ش‍اخ‍وری
     
    ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د
     
    درازی‌ ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د
    |-
    |-
    |نام پدر  
    |نام پدر  
    |data-type='authorfatherName'|
    | data-type="authorfatherName" |محمد
    |-
    |-
    |متولد  
    |متولد  
    |data-type='authorbirthDate'|
    | data-type="authorbirthDate" |قرن دوازدهم
    |-
    |-
    |محل تولد
    |محل تولد
    |data-type='authorBirthPlace'|
    | data-type="authorBirthPlace" |بحرین
    |-
    |-
    |رحلت
    |شهادت
    |data-type='authorDeathDate'|1216 هـ.ق
    | data-type="authorDeathDate" |1216 ‌‎ق
    |-
    |-
    |اساتید
    |اساتید
    |data-type='authorTeachers'|
    | data-type="authorTeachers" |پدرش شیخ محمد آل عصفور
    عمویش شيخ یوسف
    عموی ديگرش شيخ عبدالعلی
    |-
    |-
    |برخی آثار
    |برخی آثار
    |data-type='authorWritings'|
    | data-type="authorWritings" |[[برهان الاشراف فی المنع من بیع الاوقاف]]
    |-class='articleCode'
     
     
    [[سداد العباد و رشاد العباد]]
     
     
    [[عیون الحقائق الناظرة في تتمةالحدائق الناضرة]]
     
     
    [[المحاسن النفسانیه]]
    |- class="articleCode"
    |کد مؤلف
    |کد مؤلف
    |data-type='authorCode'|AUTHORCODE6295AUTHORCODE
    | data-type="authorCode" |AUTHORCODE06295AUTHORCODE
    |}
    |}
    </div>
    </div>
    '''حسين بن محمد آل عصفور''' (شهادت ۱۲۱۶ق در بحرین)، معروف به شهيد آل عصفور، از علمای بزرگ قرن دوازدهم و سيزدهم هجری فقيه، محدث، متكلم و شاعر، برادر زادۀ شيخ یوسف بحرينی و دخترزادۀ شيخ سليمان ماخوری
    او علاوه بر پيوستگى به خاندان علمى آل عصفور، از سوى مادر نيز كه دختر شيخ حسین ماحوزى بود، به سلسله عالمان دين و فقيهان پيوسته است. از زادگاه و حوادث زندگى و چگونگى تحصيلاتش آگاهى چندانى در دست نيست،
    ==تحصیلات ==
     شيخ حسین از شاگردان پدر بزرگوارش شيخ محمد و عمویش شيخ یوسف و عموی ديگرش شيخ عبدالعلی بود که به علت استعداد و حافظه قوی خود در سايه مطالعه و تحقيق به زودی در رديف اعلام بحرين در آمد و عده‌ای از فضلا از محضرش به مقام اجتهاد رسيدند. 
    او را بزرگ‌ترين فقيه اخبارى زمان خود دانسته‌اند. اين‌كه برخى او را مجدّدِ دين در آغاز سده 13ق/ پایان سده 18م دانسته‌اند، گویاى موقعيت علمى و فقهى و نقش وى در ترویج ديانت است. وى بر بيش‌تر دانش‌هاى متداول روزگار خود احاطه [[الکافی|كافى]] داشته است و تأليفات متنوع او بر این حقيقت گواهى مى‌دهد. حوزه درس او بسيار وسيع بوده است. طالبان علوم دينى از همه‌جا، به‌ویژه از قطيف و احساء به حوزه درس او روى مى‌آوردند و از اين‌رو شاگردان بسيارى در این حوزه پرورش يافتند و خود از عالمان بنام دين شدند.
    وى برادرزاده‌ى شيخ يوسف بحرانى صاحب [[الحدائق الناضرة في أحكام العترة الطاهرة|حدائق]] است كه به دليل نيمه تمام ماندن كتاب حدائق كار تكمیل آن را بر عهده مى‌گیرد و نام «عيون الحقائق الفاخرة في تتمیم الحدائق الناضرة» را بر آن مى‌گذارد.
    از ویژگى‌هاى برجسته او، داشتن حافظه‌اى بس نيرومند، بود چنان‌كه مى‌توانست آثار و کتاب‌هاى گوناگون را از آغاز تا انجام، بى‌كم و كاست ازبر كند. بارها او را آزمودند و ديدند كه حرف يا كلمه‌اى را از ياد نمى‌برد.
    او در پارسايى شهره بود و به ویژه در ابراز اخلاص به امام حسین(ع) و شهيدان كربلا كوشش بسيار داشت و بيش‌تر اوقات در خانه‌اش مجلس سوگوارى برگزار مى‌كرد و از خود اشعار بسيارى در رثاى امام حسین(ع) مى‌خواند.
    وى کتاب‌هاى بسيارى در موضوعات مختلف روايى، كلامى و فقهى نوشته است كه خود در اجازه‌اى كه به شاگردانش، از جمله به شيخ فرزدق شویكى نوشته، از اكثر آن‌ها نام برده است. تأليفات او را بيش از 50 اثر دانسته‌اند كه جز معدودى از آن‌ها در دست نيست.
    وى داراى 7 فرزند بوده است كه 5 تن آنان از عالمان دين و داراى مناصب فقهى، قضايى و امامت جمعه و جماعت بودند، از جمله عبدالله كه پس از پدر در بحرين امامت جمعه و جماعت و ديگر امور مذهبى را عهده‌دار بود و حسن پس از مرگ پدر به بوشهر مهاجرت كرد و در این شهر ساكن شد و به امور مذهبى مانند قضاوت و امامت جماعت پرداخت و در 1261ق در همین شهر درگذشت.


    ==شهادت==
    شيخ حسن در 21 شوال سال 1216ق در شاخوره درگذشت و گویا توسط یکى از مخالفان عقيدتى خود كشته شده است و از اين‌رو او را شهيد نيز نامیده‌اند<ref>یوسفی اشکوری، حسن، ج2، ص72</ref>. 
    ==پانویس==
    <references/>


    «حسين بن محمد آل عصفور»، فقيه، محدث، متكلم و شاعر بود. او علاوه بر پيوستگى به خاندان علمى آل عصفور، از سوى مادر نيز كه دختر شيخ حسين ماحوزى بود، به سلسله عالمان دين و فقيهان پيوسته است. از زادگاه و حوادث زندگى و چگونگى تحصيلاتش آگاهى چندانى در دست نيست، همين قدر مى‌دانيم كه نزد عمويش يوسف درس خوانده و در شاخوره ماندگار بوده و به تدريس و مرجعيت دينى و تحقيق و تأليف اشتغال داشته است.
    ==منابع مقاله==
     
    یوسفی اشکوری، حسن،
    او را بزرگ‌ترين فقيه اخبارى زمان خود دانسته‌اند. اين‌كه برخى او را مجدّدِ دين در آغاز سده 13ق/ پايان سده 18م دانسته‌اند، گوياى موقعيت علمى و فقهى و نقش وى در ترويج ديانت است. وى بر بيش‌تر دانش‌هاى متداول روزگار خود احاطه [[الکافی|كافى]] داشته است و تأليفات متنوع او بر اين حقيقت گواهى مى‌دهد. حوزه درس او بسيار وسيع بوده است. طالبان علوم دينى از همه‌جا، به‌ويژه از قطيف و احساء به حوزه درس او روى مى‌آوردند و از اين‌رو شاگردان بسيارى در اين حوزه پرورش يافتند و خود از عالمان بنام دين شدند.
    دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374
     
    {{شهیدان}}
    از ويژگى‌هاى برجسته او، داشتن حافظه‌اى بس نيرومند، بود چنان‌كه مى‌توانست آثار و کتاب‌هاى گوناگون را از آغاز تا انجام، بى‌كم و كاست ازبر كند. بارها او را آزمودند و ديدند كه حرف يا كلمه‌اى را از ياد نمى‌برد.
    ==وابسته‌ها==
     
    {{وابسته‌ها}}
    او در پارسايى شهره بود و به ويژه در ابراز اخلاص به امام حسين(ع) و شهيدان كربلا كوشش بسيار داشت و بيش‌تر اوقات در خانه‌اش مجلس سوگوارى برگزار مى‌كرد و از خود اشعار بسيارى در رثاى امام حسين(ع) مى‌خواند.
    [[برهان الاشراف فی المنع من بیع الاوقاف]]


    وى کتاب‌هاى بسيارى در موضوعات مختلف روايى، كلامى و فقهى نوشته است كه خود در اجازه‌اى كه به شاگردانش، از جمله به شيخ فرزدق شويكى نوشته، از اكثر آن‌ها نام برده است. تأليفات او را بيش از 50 اثر دانسته‌اند كه جز معدودى از آن‌ها در دست نيست.


    وى داراى 7 فرزند بوده است كه 5 تن آنان از عالمان دين و داراى مناصب فقهى، قضايى و امامت جمعه و جماعت بودند، از جمله عبدالله كه پس از پدر در بحرين امامت جمعه و جماعت و ديگر امور مذهبى را عهده‌دار بود و حسن پس از مرگ پدر به بوشهر مهاجرت كرد و در اين شهر ساكن شد و به امور مذهبى مانند قضاوت و امامت جماعت پرداخت و در 1261ق در همين شهر درگذشت.
    [[سداد العباد و رشاد العباد]]


    شيخ حسن در سال 1216ق در شاخوره درگذشت و گويا توسط يكى از مخالفان عقيدتى خود كشته شده است و از اين‌رو او را شهيد نيز ناميده‌اند.


    == منابع==
    [[عیون الحقائق الناظرة في تتمةالحدائق الناضرة]]




    دايرة المعارف بزرگ اسلامى، ج2، ص72.
    [[المحاسن النفسانیه]]




    == وابسته‌ها ==
    [[المقتطف من کتاب الجوهره فی نیات اعمال الحج و العمره]]
    {{وابسته‌ها}}
    [[برهان الاشراف فی المنع من بیع الاوقاف]] / نوع اثر: کتاب / نقش: نويسنده


    [[سداد العباد و رشاد العباد]] / نوع اثر: کتاب / نقش: نويسنده


    [[عیون الحقائق الناظرة في تتمةالحدائق الناضرة]] / نوع اثر: کتاب / نقش: نويسنده
    [[الأنوار اللوامع فی شرح مفاتیح الشرائع]]


    [[المحاسن النفسانیه]] / نوع اثر: کتاب / نقش: نويسنده


    [[المقتطف من کتاب الجوهره فی نیات اعمال الحج و العمره]] / نوع اثر: کتاب / نقش: نويسنده
    [[وفاة النبي محمد صلی‌الله‌عليه‌وآله‌و‌سلم المسمی بالتهاب نيران الأحزان و مثير الکتئاب و الأشجان]]


    [[الأنوار اللوامع فی شرح مفاتیح الشرائع]] / نوع اثر: کتاب / نقش: نويسنده


    [[وفاة النبي محمد صلي الله عليه و آله و سلم المسمي بالتهاب نيران الأحزان و مثير الکتئاب و الأشجان]] / نوع اثر: کتاب / نقش: نويسنده
    [[إحياء معالم الشيعة بأخبار الشريعة]]


    [[إحياء معالم الشيعة بأخبار الشريعة]] / نوع اثر: کتاب / نقش: محقق


    [[رده:زندگی‌نامه]]
    [[رده:زندگی‌نامه]]
    [[رده:شهیدان]]

    نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۰

    آل عصفور، حسین بن محمد
    نام آل عصفور، حسین بن محمد
    نام‌های دیگر آل ع‍ص‍ف‍ور، ش‍ی‍خ ح‍س‍ی‍ن

    آل ع‍ص‍ف‍ور ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ب‍ن م‍ح‍م‍د آل ع‍ص‍ف‍ور درازی ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن م‍ح‍م‍د اب‍ن ع‍ص‍ف‍ور ال‍درازی ال‍ش‍اخ‍وری ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن م‍ح‍م‍د درازی ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ب‍ن م‍ح‍م‍د

    نام پدر محمد
    متولد قرن دوازدهم
    محل تولد بحرین
    شهادت 1216 ‌‎ق
    اساتید پدرش شیخ محمد آل عصفور

    عمویش شيخ یوسف عموی ديگرش شيخ عبدالعلی

    برخی آثار برهان الاشراف فی المنع من بیع الاوقاف


    سداد العباد و رشاد العباد


    عیون الحقائق الناظرة في تتمةالحدائق الناضرة


    المحاسن النفسانیه

    کد مؤلف AUTHORCODE06295AUTHORCODE

    حسين بن محمد آل عصفور (شهادت ۱۲۱۶ق در بحرین)، معروف به شهيد آل عصفور، از علمای بزرگ قرن دوازدهم و سيزدهم هجری فقيه، محدث، متكلم و شاعر، برادر زادۀ شيخ یوسف بحرينی و دخترزادۀ شيخ سليمان ماخوری او علاوه بر پيوستگى به خاندان علمى آل عصفور، از سوى مادر نيز كه دختر شيخ حسین ماحوزى بود، به سلسله عالمان دين و فقيهان پيوسته است. از زادگاه و حوادث زندگى و چگونگى تحصيلاتش آگاهى چندانى در دست نيست،

    تحصیلات

     شيخ حسین از شاگردان پدر بزرگوارش شيخ محمد و عمویش شيخ یوسف و عموی ديگرش شيخ عبدالعلی بود که به علت استعداد و حافظه قوی خود در سايه مطالعه و تحقيق به زودی در رديف اعلام بحرين در آمد و عده‌ای از فضلا از محضرش به مقام اجتهاد رسيدند.  او را بزرگ‌ترين فقيه اخبارى زمان خود دانسته‌اند. اين‌كه برخى او را مجدّدِ دين در آغاز سده 13ق/ پایان سده 18م دانسته‌اند، گویاى موقعيت علمى و فقهى و نقش وى در ترویج ديانت است. وى بر بيش‌تر دانش‌هاى متداول روزگار خود احاطه كافى داشته است و تأليفات متنوع او بر این حقيقت گواهى مى‌دهد. حوزه درس او بسيار وسيع بوده است. طالبان علوم دينى از همه‌جا، به‌ویژه از قطيف و احساء به حوزه درس او روى مى‌آوردند و از اين‌رو شاگردان بسيارى در این حوزه پرورش يافتند و خود از عالمان بنام دين شدند. وى برادرزاده‌ى شيخ يوسف بحرانى صاحب حدائق است كه به دليل نيمه تمام ماندن كتاب حدائق كار تكمیل آن را بر عهده مى‌گیرد و نام «عيون الحقائق الفاخرة في تتمیم الحدائق الناضرة» را بر آن مى‌گذارد. از ویژگى‌هاى برجسته او، داشتن حافظه‌اى بس نيرومند، بود چنان‌كه مى‌توانست آثار و کتاب‌هاى گوناگون را از آغاز تا انجام، بى‌كم و كاست ازبر كند. بارها او را آزمودند و ديدند كه حرف يا كلمه‌اى را از ياد نمى‌برد. او در پارسايى شهره بود و به ویژه در ابراز اخلاص به امام حسین(ع) و شهيدان كربلا كوشش بسيار داشت و بيش‌تر اوقات در خانه‌اش مجلس سوگوارى برگزار مى‌كرد و از خود اشعار بسيارى در رثاى امام حسین(ع) مى‌خواند. وى کتاب‌هاى بسيارى در موضوعات مختلف روايى، كلامى و فقهى نوشته است كه خود در اجازه‌اى كه به شاگردانش، از جمله به شيخ فرزدق شویكى نوشته، از اكثر آن‌ها نام برده است. تأليفات او را بيش از 50 اثر دانسته‌اند كه جز معدودى از آن‌ها در دست نيست. وى داراى 7 فرزند بوده است كه 5 تن آنان از عالمان دين و داراى مناصب فقهى، قضايى و امامت جمعه و جماعت بودند، از جمله عبدالله كه پس از پدر در بحرين امامت جمعه و جماعت و ديگر امور مذهبى را عهده‌دار بود و حسن پس از مرگ پدر به بوشهر مهاجرت كرد و در این شهر ساكن شد و به امور مذهبى مانند قضاوت و امامت جماعت پرداخت و در 1261ق در همین شهر درگذشت.

    شهادت

    شيخ حسن در 21 شوال سال 1216ق در شاخوره درگذشت و گویا توسط یکى از مخالفان عقيدتى خود كشته شده است و از اين‌رو او را شهيد نيز نامیده‌اند[۱]

    پانویس

    1. یوسفی اشکوری، حسن، ج2، ص72

    منابع مقاله

    یوسفی اشکوری، حسن، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374

    وابسته‌ها