آل عصفور، حسین بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - '</div> '''' به '</div> '''')
    جز (جایگزینی متن - '= ' به '=')
     
    (۲۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشد)
    خط ۶: خط ۶:
    |-
    |-
    |نام‌های دیگر  
    |نام‌های دیگر  
    | data-type="authorOtherNames" | آل‌ ع‍ص‍ف‍ور، ش‍ی‍خ‌ ح‍س‍ی‍ن
    | data-type="authorOtherNames" | آل ع‍ص‍ف‍ور، ش‍ی‍خ ح‍س‍ی‍ن
     
    آل ع‍ص‍ف‍ور ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ب‍ن م‍ح‍م‍د
    آل‌ ع‍ص‍ف‍ور ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د
    آل ع‍ص‍ف‍ور درازی ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن م‍ح‍م‍د
     
    اب‍ن ع‍ص‍ف‍ور ال‍درازی ال‍ش‍اخ‍وری
    آل‌ ع‍ص‍ف‍ور درازی‌ ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د
    ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن م‍ح‍م‍د
     
    درازی ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ب‍ن م‍ح‍م‍د
    اب‍ن‌ ع‍ص‍ف‍ور ال‍درازی‌ ال‍ش‍اخ‍وری
     
    ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د
     
    درازی‌ ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د
    |-
    |-
    |نام پدر  
    |نام پدر  
    خط ۲۲: خط ۱۷:
    |-
    |-
    |متولد  
    |متولد  
    | data-type="authorbirthDate" |
    | data-type="authorbirthDate" |قرن دوازدهم
    |-
    |-
    |محل تولد
    |محل تولد
    | data-type="authorBirthPlace" |
    | data-type="authorBirthPlace" |بحرین
    |-
    |-
    |شهادت  
    |شهادت  
    خط ۳۱: خط ۲۶:
    |-
    |-
    |اساتید
    |اساتید
    | data-type="authorTeachers" |
    | data-type="authorTeachers" |پدرش شیخ محمد آل عصفور
    عمویش شيخ یوسف
    عموی ديگرش شيخ عبدالعلی
    |-
    |-
    |برخی آثار
    |برخی آثار
    | data-type="authorWritings" |[[برهان الاشراف فی المنع من بیع الاوقاف]]  
    | data-type="authorWritings" |[[برهان الاشراف فی المنع من بیع الاوقاف]]
     
     
    [[سداد العباد و رشاد العباد]]
     


    [[سداد العباد و رشاد العباد]]  
    [[عیون الحقائق الناظرة في تتمةالحدائق الناضرة]]


    [[عیون الحقائق الناظرة في تتمةالحدائق الناضرة]]


    [[المحاسن النفسانیه]]  
    [[المحاسن النفسانیه]]  
    |- class="articleCode"
    |- class="articleCode"
    |کد مؤلف
    |کد مؤلف
    | data-type="authorCode" |AUTHORCODE6295AUTHORCODE
    | data-type="authorCode" |AUTHORCODE06295AUTHORCODE
    |}
    |}
    </div>
    </div>
     
    '''حسين بن محمد آل عصفور''' (شهادت ۱۲۱۶ق در بحرین)، معروف به شهيد آل عصفور، از علمای بزرگ قرن دوازدهم و سيزدهم هجری فقيه، محدث، متكلم و شاعر، برادر زادۀ شيخ یوسف بحرينی و دخترزادۀ شيخ سليمان ماخوری
    '''حسين بن محمد آل عصفور''' (شهادت ۱۲۱۶ق در بحرین)، معروف به شهيد آل عصفور، فقيه، محدث، متكلم و شاعر، برادر زادۀ شيخ یوسف بحرينی و دخترزادۀ شيخ سليمان ماخوری
    او علاوه بر پيوستگى به خاندان علمى آل عصفور، از سوى مادر نيز كه دختر شيخ حسین ماحوزى بود، به سلسله عالمان دين و فقيهان پيوسته است. از زادگاه و حوادث زندگى و چگونگى تحصيلاتش آگاهى چندانى در دست نيست،  
     
    ==تحصیلات ==
    او علاوه بر پيوستگى به خاندان علمى آل عصفور، از سوى مادر نيز كه دختر شيخ حسين ماحوزى بود، به سلسله عالمان دين و فقيهان پيوسته است. از زادگاه و حوادث زندگى و چگونگى تحصيلاتش آگاهى چندانى در دست نيست، همين قدر مى‌دانيم كه نزد عمويش يوسف درس خوانده و در شاخوره ماندگار بوده و به تدريس و مرجعيت دينى و تحقيق و تأليف اشتغال داشته است.
     شيخ حسین از شاگردان پدر بزرگوارش شيخ محمد و عمویش شيخ یوسف و عموی ديگرش شيخ عبدالعلی بود که به علت استعداد و حافظه قوی خود در سايه مطالعه و تحقيق به زودی در رديف اعلام بحرين در آمد و عده‌ای از فضلا از محضرش به مقام اجتهاد رسيدند. 
     
    او را بزرگ‌ترين فقيه اخبارى زمان خود دانسته‌اند. اين‌كه برخى او را مجدّدِ دين در آغاز سده 13ق/ پایان سده 18م دانسته‌اند، گویاى موقعيت علمى و فقهى و نقش وى در ترویج ديانت است. وى بر بيش‌تر دانش‌هاى متداول روزگار خود احاطه [[الکافی|كافى]] داشته است و تأليفات متنوع او بر این حقيقت گواهى مى‌دهد. حوزه درس او بسيار وسيع بوده است. طالبان علوم دينى از همه‌جا، به‌ویژه از قطيف و احساء به حوزه درس او روى مى‌آوردند و از اين‌رو شاگردان بسيارى در این حوزه پرورش يافتند و خود از عالمان بنام دين شدند.
    او را بزرگ‌ترين فقيه اخبارى زمان خود دانسته‌اند. اين‌كه برخى او را مجدّدِ دين در آغاز سده 13ق/ پايان سده 18م دانسته‌اند، گوياى موقعيت علمى و فقهى و نقش وى در ترويج ديانت است. وى بر بيش‌تر دانش‌هاى متداول روزگار خود احاطه [[الکافی|كافى]] داشته است و تأليفات متنوع او بر اين حقيقت گواهى مى‌دهد. حوزه درس او بسيار وسيع بوده است. طالبان علوم دينى از همه‌جا، به‌ويژه از قطيف و احساء به حوزه درس او روى مى‌آوردند و از اين‌رو شاگردان بسيارى در اين حوزه پرورش يافتند و خود از عالمان بنام دين شدند.
    وى برادرزاده‌ى شيخ يوسف بحرانى صاحب [[الحدائق الناضرة في أحكام العترة الطاهرة|حدائق]] است كه به دليل نيمه تمام ماندن كتاب حدائق كار تكمیل آن را بر عهده مى‌گیرد و نام «عيون الحقائق الفاخرة في تتمیم الحدائق الناضرة» را بر آن مى‌گذارد.  
     
    از ویژگى‌هاى برجسته او، داشتن حافظه‌اى بس نيرومند، بود چنان‌كه مى‌توانست آثار و کتاب‌هاى گوناگون را از آغاز تا انجام، بى‌كم و كاست ازبر كند. بارها او را آزمودند و ديدند كه حرف يا كلمه‌اى را از ياد نمى‌برد.
    وى برادرزاده‌ى شيخ يوسف بحرانى صاحب [[الحدائق الناضرة في أحكام العترة الطاهرة|حدائق]] است كه به دليل نيمه تمام ماندن كتاب حدائق كار تكميل آن را بر عهده مى‌گيرد و نام «عيون الحقائق الفاخرة في تتميم الحدائق الناضرة» را بر آن مى‌گذارد.  
    او در پارسايى شهره بود و به ویژه در ابراز اخلاص به امام حسین(ع) و شهيدان كربلا كوشش بسيار داشت و بيش‌تر اوقات در خانه‌اش مجلس سوگوارى برگزار مى‌كرد و از خود اشعار بسيارى در رثاى امام حسین(ع) مى‌خواند.
     
    وى کتاب‌هاى بسيارى در موضوعات مختلف روايى، كلامى و فقهى نوشته است كه خود در اجازه‌اى كه به شاگردانش، از جمله به شيخ فرزدق شویكى نوشته، از اكثر آن‌ها نام برده است. تأليفات او را بيش از 50 اثر دانسته‌اند كه جز معدودى از آن‌ها در دست نيست.
    از ويژگى‌هاى برجسته او، داشتن حافظه‌اى بس نيرومند، بود چنان‌كه مى‌توانست آثار و کتاب‌هاى گوناگون را از آغاز تا انجام، بى‌كم و كاست ازبر كند. بارها او را آزمودند و ديدند كه حرف يا كلمه‌اى را از ياد نمى‌برد.
    وى داراى 7 فرزند بوده است كه 5 تن آنان از عالمان دين و داراى مناصب فقهى، قضايى و امامت جمعه و جماعت بودند، از جمله عبدالله كه پس از پدر در بحرين امامت جمعه و جماعت و ديگر امور مذهبى را عهده‌دار بود و حسن پس از مرگ پدر به بوشهر مهاجرت كرد و در این شهر ساكن شد و به امور مذهبى مانند قضاوت و امامت جماعت پرداخت و در 1261ق در همین شهر درگذشت.
     
    او در پارسايى شهره بود و به ويژه در ابراز اخلاص به امام حسين(ع) و شهيدان كربلا كوشش بسيار داشت و بيش‌تر اوقات در خانه‌اش مجلس سوگوارى برگزار مى‌كرد و از خود اشعار بسيارى در رثاى امام حسين(ع) مى‌خواند.
     
    وى کتاب‌هاى بسيارى در موضوعات مختلف روايى، كلامى و فقهى نوشته است كه خود در اجازه‌اى كه به شاگردانش، از جمله به شيخ فرزدق شويكى نوشته، از اكثر آن‌ها نام برده است. تأليفات او را بيش از 50 اثر دانسته‌اند كه جز معدودى از آن‌ها در دست نيست.
     
    وى داراى 7 فرزند بوده است كه 5 تن آنان از عالمان دين و داراى مناصب فقهى، قضايى و امامت جمعه و جماعت بودند، از جمله عبدالله كه پس از پدر در بحرين امامت جمعه و جماعت و ديگر امور مذهبى را عهده‌دار بود و حسن پس از مرگ پدر به بوشهر مهاجرت كرد و در اين شهر ساكن شد و به امور مذهبى مانند قضاوت و امامت جماعت پرداخت و در 1261ق در همين شهر درگذشت.


    ==شهادت==
    ==شهادت==
    شيخ حسن در 21 شوال سال 1216ق در شاخوره درگذشت و گويا توسط يكى از مخالفان عقيدتى خود كشته شده است و از اين‌رو او را شهيد نيز ناميده‌اند<ref>یوسفی اشکوری، حسن، ج2، ص72</ref>. 
    شيخ حسن در 21 شوال سال 1216ق در شاخوره درگذشت و گویا توسط یکى از مخالفان عقيدتى خود كشته شده است و از اين‌رو او را شهيد نيز نامیده‌اند<ref>یوسفی اشکوری، حسن، ج2، ص72</ref>. 
     
    ==پانویس==
    ==پانویس==
    <references />
    <references/>


    ==منابع مقاله==
    ==منابع مقاله==
    یوسفی اشکوری، حسن،
    دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374
    {{شهیدان}}
    ==وابسته‌ها==
    {{وابسته‌ها}}
    [[برهان الاشراف فی المنع من بیع الاوقاف]]
    [[سداد العباد و رشاد العباد]]




    یوسفی اشکوری، حسن،
    [[عیون الحقائق الناظرة في تتمةالحدائق الناضرة]]


    دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374


    [[المحاسن النفسانیه]]


    ==وابسته‌ها==
    {{وابسته‌ها}}


    [[برهان الاشراف فی المنع من بیع الاوقاف]]  
    [[المقتطف من کتاب الجوهره فی نیات اعمال الحج و العمره]]


    [[سداد العباد و رشاد العباد]]


    [[عیون الحقائق الناظرة في تتمةالحدائق الناضرة]]  
    [[الأنوار اللوامع فی شرح مفاتیح الشرائع]]


    [[المحاسن النفسانیه]]


    [[المقتطف من کتاب الجوهره فی نیات اعمال الحج و العمره]]  
    [[وفاة النبي محمد صلی‌الله‌عليه‌وآله‌و‌سلم المسمی بالتهاب نيران الأحزان و مثير الکتئاب و الأشجان]]


    [[الأنوار اللوامع فی شرح مفاتیح الشرائع]]


    [[وفاة النبي محمد صلی‌الله‌عليه‌وآله‌و‌سلم المسمي بالتهاب نيران الأحزان و مثير الکتئاب و الأشجان]]  
    [[إحياء معالم الشيعة بأخبار الشريعة]]


    [[إحياء معالم الشيعة بأخبار الشريعة]]


    [[رده:زندگی‌نامه]]
    [[رده:زندگی‌نامه]]
    [[رده:شهیدان]]

    نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۰

    آل عصفور، حسین بن محمد
    نام آل عصفور، حسین بن محمد
    نام‌های دیگر آل ع‍ص‍ف‍ور، ش‍ی‍خ ح‍س‍ی‍ن

    آل ع‍ص‍ف‍ور ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ب‍ن م‍ح‍م‍د آل ع‍ص‍ف‍ور درازی ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن م‍ح‍م‍د اب‍ن ع‍ص‍ف‍ور ال‍درازی ال‍ش‍اخ‍وری ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ‌ب‍ن م‍ح‍م‍د درازی ب‍ح‍ران‍ی‌، ح‍س‍ی‍ن ب‍ن م‍ح‍م‍د

    نام پدر محمد
    متولد قرن دوازدهم
    محل تولد بحرین
    شهادت 1216 ‌‎ق
    اساتید پدرش شیخ محمد آل عصفور

    عمویش شيخ یوسف عموی ديگرش شيخ عبدالعلی

    برخی آثار برهان الاشراف فی المنع من بیع الاوقاف


    سداد العباد و رشاد العباد


    عیون الحقائق الناظرة في تتمةالحدائق الناضرة


    المحاسن النفسانیه

    کد مؤلف AUTHORCODE06295AUTHORCODE

    حسين بن محمد آل عصفور (شهادت ۱۲۱۶ق در بحرین)، معروف به شهيد آل عصفور، از علمای بزرگ قرن دوازدهم و سيزدهم هجری فقيه، محدث، متكلم و شاعر، برادر زادۀ شيخ یوسف بحرينی و دخترزادۀ شيخ سليمان ماخوری او علاوه بر پيوستگى به خاندان علمى آل عصفور، از سوى مادر نيز كه دختر شيخ حسین ماحوزى بود، به سلسله عالمان دين و فقيهان پيوسته است. از زادگاه و حوادث زندگى و چگونگى تحصيلاتش آگاهى چندانى در دست نيست،

    تحصیلات

     شيخ حسین از شاگردان پدر بزرگوارش شيخ محمد و عمویش شيخ یوسف و عموی ديگرش شيخ عبدالعلی بود که به علت استعداد و حافظه قوی خود در سايه مطالعه و تحقيق به زودی در رديف اعلام بحرين در آمد و عده‌ای از فضلا از محضرش به مقام اجتهاد رسيدند.  او را بزرگ‌ترين فقيه اخبارى زمان خود دانسته‌اند. اين‌كه برخى او را مجدّدِ دين در آغاز سده 13ق/ پایان سده 18م دانسته‌اند، گویاى موقعيت علمى و فقهى و نقش وى در ترویج ديانت است. وى بر بيش‌تر دانش‌هاى متداول روزگار خود احاطه كافى داشته است و تأليفات متنوع او بر این حقيقت گواهى مى‌دهد. حوزه درس او بسيار وسيع بوده است. طالبان علوم دينى از همه‌جا، به‌ویژه از قطيف و احساء به حوزه درس او روى مى‌آوردند و از اين‌رو شاگردان بسيارى در این حوزه پرورش يافتند و خود از عالمان بنام دين شدند. وى برادرزاده‌ى شيخ يوسف بحرانى صاحب حدائق است كه به دليل نيمه تمام ماندن كتاب حدائق كار تكمیل آن را بر عهده مى‌گیرد و نام «عيون الحقائق الفاخرة في تتمیم الحدائق الناضرة» را بر آن مى‌گذارد. از ویژگى‌هاى برجسته او، داشتن حافظه‌اى بس نيرومند، بود چنان‌كه مى‌توانست آثار و کتاب‌هاى گوناگون را از آغاز تا انجام، بى‌كم و كاست ازبر كند. بارها او را آزمودند و ديدند كه حرف يا كلمه‌اى را از ياد نمى‌برد. او در پارسايى شهره بود و به ویژه در ابراز اخلاص به امام حسین(ع) و شهيدان كربلا كوشش بسيار داشت و بيش‌تر اوقات در خانه‌اش مجلس سوگوارى برگزار مى‌كرد و از خود اشعار بسيارى در رثاى امام حسین(ع) مى‌خواند. وى کتاب‌هاى بسيارى در موضوعات مختلف روايى، كلامى و فقهى نوشته است كه خود در اجازه‌اى كه به شاگردانش، از جمله به شيخ فرزدق شویكى نوشته، از اكثر آن‌ها نام برده است. تأليفات او را بيش از 50 اثر دانسته‌اند كه جز معدودى از آن‌ها در دست نيست. وى داراى 7 فرزند بوده است كه 5 تن آنان از عالمان دين و داراى مناصب فقهى، قضايى و امامت جمعه و جماعت بودند، از جمله عبدالله كه پس از پدر در بحرين امامت جمعه و جماعت و ديگر امور مذهبى را عهده‌دار بود و حسن پس از مرگ پدر به بوشهر مهاجرت كرد و در این شهر ساكن شد و به امور مذهبى مانند قضاوت و امامت جماعت پرداخت و در 1261ق در همین شهر درگذشت.

    شهادت

    شيخ حسن در 21 شوال سال 1216ق در شاخوره درگذشت و گویا توسط یکى از مخالفان عقيدتى خود كشته شده است و از اين‌رو او را شهيد نيز نامیده‌اند[۱]

    پانویس

    1. یوسفی اشکوری، حسن، ج2، ص72

    منابع مقاله

    یوسفی اشکوری، حسن، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374

    وابسته‌ها