ابن عراقی، احمد بن عبدالرحیم: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - '==آثار== ' به '==آثار== ')
    جز (جایگزینی متن - '</div> '''' به '</div> '''')
    خط ۳۴: خط ۳۴:
    |}
    |}
    </div>
    </div>
    '''ابن عراقى، ابوزرعه ولى‌الدين احمد بن عبدالرحيم'''(3 ذى‌حجه 762 - 27 شعبان 826ق)، فقيه و قاضى شافعى مصرى، فرزند عالم مشهور حديث، حافظ زين‌الدين عراقى است.
    '''ابن عراقى، ابوزرعه ولى‌الدين احمد بن عبدالرحيم'''(3 ذى‌حجه 762 - 27 شعبان 826ق)، فقيه و قاضى شافعى مصرى، فرزند عالم مشهور حديث، حافظ زين‌الدين عراقى است.



    نسخهٔ ‏۱۹ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۲۱:۳۹

    ابن عراقی، احمد بن عبدالرحیم
    نام ابن عراقی، احمد بن عبدالرحیم
    نام‌های دیگر اب‍ن‌ ع‍راق‍ی‌، اح‍م‍د ب‍ن‌ ع‍ب‍د ال‍رح‍ی‍م‌

    ع‍راق‍ی‌، ول‍ی‌ ال‍دی‍ن‌ اح‍م‍د

    اب‍و زرع‍ه‌، اح‍م‍د ب‍ن‌ ع‍ب‍د ال‍رح‍ی‍م‌

    نام پدر
    متولد
    محل تولد
    رحلت 826 ق
    اساتید
    برخی آثار
    کد مؤلف AUTHORCODE6414AUTHORCODE

    ابن عراقى، ابوزرعه ولى‌الدين احمد بن عبدالرحيم(3 ذى‌حجه 762 - 27 شعبان 826ق)، فقيه و قاضى شافعى مصرى، فرزند عالم مشهور حديث، حافظ زين‌الدين عراقى است.

    تولد

    ابن عراقى در قاهره متولد شد و در سه سالگى همراه پدر به دمشق رفت.

    تحصیلات

    پدر از كودكى مشوق او در تحصيل علم بود و او را در دمشق در مجالس درس شاگردان فخرالدين ابن بخارى و فخرالدين ابن عساكر و ديگر محدثان شركت داد و پس از چندى به قاهره بازگرداند. آنگاه ابن عراقى به حفظ قرآن پرداخت. در 780ق، بار ديگر به دمشق رفت و نزد طبقه جديدى از محدثان حديث شنيد. درعين‌حال، از فراگيرى ساير علوم نيز غافل نبود.

    اساتید

    ابن عراقى در زادگاهش، قاهره و نيز در دمشق، بيت‌المقدس، مكه و مدينه نزد بزرگان زمان، چون سراج‌الدين بلقينى، جمال‌الدين اسنوى، برهان‌الدين ابن جماعه، ابن ملقن، جمال‌الدين ابن نباته و ابوالبقاء سبکى، فقه، حديث و ديگر دانش‌ها را فراگرفت.

    مسئولیتها

    پس از درگذشت پدر، مشاغل او را عهده‌دار شد و در جامع طولونى و مدارس ديگر، تدريس فقه و حديث را آغاز كرد و بعد از درگذشت همام‌الدين، شيخ مدرسه جماليه، به جانشينى او برگزيده شد.

    در دهه 90، به نيابت قاضى عمادالدين كركى منصوب گرديد و مدت 20 سال در اين مقام باقى ماند. در 823ق، براى به‌جاى آوردن مناسك حج به مكه رفت و در حرمين به تدريس پرداخت. پس از وفات قاضى جلال‌الدين بلقينى (824ق) از سوى ملك ظاهر به قاضى‌القضاتى برگزيده شد، اما يك سال و اندى بعد در اثر دشمنى برخى دولت‌مردان، از اين مقام بركنار شد و كمتر از يك سال بعد درگذشت. پيكر او را كنار پدرش به خاک سپردند.

    آثار

    1. ذيل الكاشف ذهبى؛

    2. الأمالي؛

    3. تحرير الفتاوى على التنبيه و المنهاج و الحاوي؛

    4. ذيل على ذيل العبر ذهبى؛

    5. المستفاد من مبهمات المتن و الإسناد؛

    6. المعين على أرجوزة ابن ياسمين؛

    7. النظم الوهّاج في نظم المنهاج[۱].

    پانویس

    1. عابدی، محسن، ج 4، ص219

    منابع مقاله

    عابدی، محسن، دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1377


    وابسته‌ها