ابن عراقی، احمد بن عبدالرحیم: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - ' اين ' به ' این ')
    جز (جایگزینی متن - 'مي' به 'می')
    خط ۳۱: خط ۳۱:
    |- class="articleCode"
    |- class="articleCode"
    |کد مؤلف
    |کد مؤلف
    | data-type="authorCode" |AUTHORCODE6414AUTHORCODE
    | data-type="authorCode" |AUTHORCODE06414AUTHORCODE
    |}
    |}
    </div>
    </div>
    خط ۴۹: خط ۴۹:
    پس از درگذشت پدر، مشاغل او را عهده‌دار شد و در جامع طولونى و مدارس ديگر، تدريس فقه و حديث را آغاز كرد و بعد از درگذشت همام‌الدين، شيخ مدرسه جماليه، به جانشينى او برگزيده شد.
    پس از درگذشت پدر، مشاغل او را عهده‌دار شد و در جامع طولونى و مدارس ديگر، تدريس فقه و حديث را آغاز كرد و بعد از درگذشت همام‌الدين، شيخ مدرسه جماليه، به جانشينى او برگزيده شد.


    در دهه 90، به نيابت قاضى عمادالدين كركى منصوب گرديد و مدت 20 سال در این مقام باقى ماند. در 823ق، برای به‌جاى آوردن مناسك حج به مكه رفت و در حرمين به تدريس پرداخت. پس از وفات قاضى جلال‌الدين بلقينى (824ق) از سوى ملك ظاهر به قاضى‌القضاتى برگزيده شد، اما یک سال و اندى بعد در اثر دشمنى برخى دولت‌مردان، از این مقام بركنار شد و كمتر از یک سال بعد درگذشت. پیکر او را كنار پدرش به خاک سپردند.
    در دهه 90، به نيابت قاضى عمادالدين كركى منصوب گرديد و مدت 20 سال در این مقام باقى ماند. در 823ق، برای به‌جاى آوردن مناسك حج به مكه رفت و در حرمین به تدريس پرداخت. پس از وفات قاضى جلال‌الدين بلقينى (824ق) از سوى ملك ظاهر به قاضى‌القضاتى برگزيده شد، اما یک سال و اندى بعد در اثر دشمنى برخى دولت‌مردان، از این مقام بركنار شد و كمتر از یک سال بعد درگذشت. پیکر او را كنار پدرش به خاک سپردند.


    ==آثار==
    ==آثار==
    خط ۶۲: خط ۶۲:
    5. المستفاد من مبهمات المتن و الإسناد؛
    5. المستفاد من مبهمات المتن و الإسناد؛


    6. المعين على أرجوزة ابن ياسمين؛
    6. المعين على أرجوزة ابن ياسمین؛


    7. النظم الوهّاج في نظم المنهاج<ref>عابدی، محسن، ج 4، ص219</ref>.
    7. النظم الوهّاج في نظم المنهاج<ref>عابدی، محسن، ج 4، ص219</ref>.

    نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۷:۴۲

    ابن عراقی، احمد بن عبدالرحیم
    نام ابن عراقی، احمد بن عبدالرحیم
    نام‌های دیگر اب‍ن‌ ع‍راق‍ی‌، اح‍م‍د ب‍ن‌ ع‍ب‍د ال‍رح‍ی‍م‌

    ع‍راق‍ی‌، ول‍ی‌ ال‍دی‍ن‌ اح‍م‍د

    اب‍و زرع‍ه‌، اح‍م‍د ب‍ن‌ ع‍ب‍د ال‍رح‍ی‍م‌

    نام پدر
    متولد
    محل تولد
    رحلت 826 ق
    اساتید
    برخی آثار
    کد مؤلف AUTHORCODE06414AUTHORCODE

    ابن عراقى، ابوزرعه ولى‌الدين احمد بن عبدالرحيم(3 ذى‌حجه 762 - 27 شعبان 826ق)، فقيه و قاضى شافعى مصرى، فرزند عالم مشهور حديث، حافظ زين‌الدين عراقى است.

    تولد

    ابن عراقى در قاهره متولد شد و در سه سالگى همراه پدر به دمشق رفت.

    تحصیلات

    پدر از كودكى مشوق او در تحصيل علم بود و او را در دمشق در مجالس درس شاگردان فخرالدين ابن بخارى و فخرالدين ابن عساكر و ديگر محدثان شركت داد و پس از چندى به قاهره بازگرداند. آنگاه ابن عراقى به حفظ قرآن پرداخت. در 780ق، بار ديگر به دمشق رفت و نزد طبقه جديدى از محدثان حديث شنيد. درعين‌حال، از فراگيرى ساير علوم نيز غافل نبود.

    اساتید

    ابن عراقى در زادگاهش، قاهره و نيز در دمشق، بيت‌المقدس، مكه و مدينه نزد بزرگان زمان، چون سراج‌الدين بلقينى، جمال‌الدين اسنوى، برهان‌الدين ابن جماعه، ابن ملقن، جمال‌الدين ابن نباته و ابوالبقاء سبکى، فقه، حديث و ديگر دانش‌ها را فراگرفت.

    مسئولیتها

    پس از درگذشت پدر، مشاغل او را عهده‌دار شد و در جامع طولونى و مدارس ديگر، تدريس فقه و حديث را آغاز كرد و بعد از درگذشت همام‌الدين، شيخ مدرسه جماليه، به جانشينى او برگزيده شد.

    در دهه 90، به نيابت قاضى عمادالدين كركى منصوب گرديد و مدت 20 سال در این مقام باقى ماند. در 823ق، برای به‌جاى آوردن مناسك حج به مكه رفت و در حرمین به تدريس پرداخت. پس از وفات قاضى جلال‌الدين بلقينى (824ق) از سوى ملك ظاهر به قاضى‌القضاتى برگزيده شد، اما یک سال و اندى بعد در اثر دشمنى برخى دولت‌مردان، از این مقام بركنار شد و كمتر از یک سال بعد درگذشت. پیکر او را كنار پدرش به خاک سپردند.

    آثار

    1. ذيل الكاشف ذهبى؛

    2. الأمالي؛

    3. تحرير الفتاوى على التنبيه و المنهاج و الحاوی؛

    4. ذيل على ذيل العبر ذهبى؛

    5. المستفاد من مبهمات المتن و الإسناد؛

    6. المعين على أرجوزة ابن ياسمین؛

    7. النظم الوهّاج في نظم المنهاج[۱].

    پانویس

    1. عابدی، محسن، ج 4، ص219

    منابع مقاله

    عابدی، محسن، دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1377


    وابسته‌ها