الگو:صفحهٔ اصلی/مقالهٔ برگزیده اول

    از ویکی‌نور
    < الگو:صفحهٔ اصلی
    صحیفه کامله سجادیه با ترجمه فارسی
    
    صحیفه کامله سجادیه با ترجمه فارسی

    صحيفه كامله سجاديه، ميراث گران‌بهاى برجاى‌مانده از چهارمين پيشواى معصوم شيعيان، امام على بن الحسين(ع) است. اين كتاب شريف، گنجينه‌اى بديع و ثروتى تمام‌ناشدنى بوده و حقيقت آن، تحفه‌اى است الهى كه بر قلب عزيزترين انسان‌ها جارى شده است.

    اين اثر، مجموعه‌اى است از دعاها كه از حيث سند و مضمون، بسيار معتبر بوده و بعد از قرآن، تنها اثرى است كه به‌صورت كتاب از اواخر قرن اول و اوايل قرن دوم هجرى در دسترس بوده و در نگاه اول، وجه عرفانى و اخلاقى آن بيش از ساير وجوه، جلب توجه مى‌كند. اين صحيفه از ادعيه‌اى تشكيل شده كه در واقع «قرآن صاعد» است و مى‌كوشد انسان را به‌نوعى با خداوند ارتباط دهد

    با مرورى بر كتاب، به نكاتى برمى‌خوريم كه گرچه به شكل دعا از سوى امام(ع) به ما رسيده است، ولى به‌روشنى ويژگى انسان را تبيين نموده و اساس و مبناى اصول تربيتى را ارائه مى‌دهد. با پى‌جويى دعاهاى اين كتاب، به كشف و بررسى مهم‌ترين مبانى تربيتى آن از جمله «خوددوستى»، «خدادوستى»، «كمال‌خواهى»، «ميل به جاودانگى»، «خوف و رجا»، «غفلت»، «دنيادوستى» و «اختيار»، دست مى‌يابيم كه به برخى از آن‌ها اشاره مى‌شود:

    1. خوددوستى (حب ذات): گرچه عنوان دقيق «حب ذات» يا خوددوستى مستقيما در صحيفه سجاديه نيامده است، ولى جلوه‌هايى از آن به‌صورت‌هاى مختلف در بعضى از دعاها مشاهده مى‌شود. از جمله دعاى هفتم صحيفه است كه حضرت به هنگام كار دشوار و دل‌آزار يا پيشامدهاى سخت يا غم و اندوه، آن را چنين مى‌خواند: «اى آن‌كه گره‌هاى ناگوارايى‌ها به‌وسيله او باز مى‌گردد و اى آن‌كه تندى سختى‌ها به او شكسته مى‌شود و اى آن‌كه رهايى يافتن از گرفتارى‌ها و رفتن به‌سوى آسايش فراخى، از او درخواست مى‌گردد.
      بنابراين، يكى از مهم‌ترين ويژگى‌هاى انسان كه منشأ بروز رفتارهاى انسان مى‌شود، خوددوستى است. خوددوستى، غريزه‌اى است كه اگر در مسير صحيحى قرار داده شود، منشأ عزت‌خواهى، سعادت و... مى‌شود. اما اگر غريزه خوددوستى به انحراف كشانده شود، روح استكبار و طغيان بر انسان چيره مى‌شود و منشأ رفتارهاى ناپسندى از قبيل خودپرستى، عجب و غرور و حرص مى‌شود