بابارکن‌الدین شیرازی، مسعود بن عبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - '‌ ' به ' ')
    جز (جایگزینی متن - '‌‌' به '‌')
    خط ۱: خط ۱:
    <div class="wikiInfo">
    <div class="wikiInfo">
    [[پرونده:NUR03791.jpg|بندانگشتی|بابا رکن‌‌الدین شیرازی، مسعود بن عبد‌الله‌]]
    [[پرونده:NUR03791.jpg|بندانگشتی|بابا رکن‌الدین شیرازی، مسعود بن عبد‌الله‌]]
    {| class="wikitable aboutAuthorTable" style="text-align:Right" |+ |
    {| class="wikitable aboutAuthorTable" style="text-align:Right" |+ |
    |-
    |-
    ! نام!! data-type="authorName" |بابا رکن‌‌الدین شیرازی، مسعود بن عبد‌الله‌
    ! نام!! data-type="authorName" |بابا رکن‌الدین شیرازی، مسعود بن عبد‌الله‌
    |-
    |-
    |نام‎های دیگر  
    |نام‎های دیگر  

    نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۴۴

    بابا رکن‌الدین شیرازی، مسعود بن عبد‌الله‌
    نام بابا رکن‌الدین شیرازی، مسعود بن عبد‌الله‌
    نام‎های دیگر ب‍اب‍ا رک‍ن‍ا

    رک‍ن‌ال‍دی‍ن ش‍ی‍رازی‌، م‍س‍ع‍ود ب‍ن ع‍ب‍دال‍ل‍ه

    نام پدر
    متولد
    محل تولد
    رحلت 769 ق
    اساتید
    برخی آثار ‏نصوص الخصوص في ترجمة الفصوص
    کد مؤلف AUTHORCODE03791AUTHORCODE

    مسعود بن عبدالله بيضاوى شيرازى مشهور به بابا ركن‌الدين شيرازى يا بابا ركنا، عالم و عارف سده 8ق است.

    تولد

    اصل وى از بيضا، يكى از روستاهاى تابع اردكان از استان فارس بود. تاريخ ولادت او معلوم نيست. مؤلف تاريخ اصفهان و رى، او را از خاندان جابرى انصارى شمرده است.

    اساتید

    وى از اوان كودكى به عرفان و تصوف گرايش داشت و پس از آن‌كه با احوال عارفان آشنايى يافت، به طريق سير و سلوك گام نهاد.

    وى نخست نزد عبدالرزاق كاشانى (متوفى 736ق) به تعليم عرفان نظرى و سلوك عملى پرداخت و پس از وى از داوود قيصرى (متوفى 751ق) بهره جست و نزد آن دو «فصوص الحكم» ابن عربى را خواند و نيز در حل مشكلات فصوص، از نعمان خوارزمى كمك گرفت. قديمى‌ترين شرح فارسی «فصوص الحكم» محيى الدّين ابن عربى كه مى‌شناسیم، از آثار بابا ركن‌الدين است.

    او محضر امين بليانى را در شيراز دريافته و از وى به بزرگى ياد كرده و او را «شيخ المشايخ» خوانده است.

    وفات

    بابا ركن‌الدين در اصفهان درگذشت و در همانجا مدفون شد. وفات او بر پايه سنگ نوشته سر در آرامگاهش، در 769ق روى داده است. آرامگاه او كه اكنون در تخت فولاد اصفهان باقى است، همواره محل ذكر و عبادت درويشان و صوفيه بوده است.

    مذهب

    در مذهب وى اختلاف كرده‌اند: برخى او را شيعه دانسته و عده‌اى ديگر او را اهل تسنن شمرده‌اند؛ اما سنگ نوشته قبرش حاكى از شيعه بودن اوست. از جهت مسلك عرفانى، از جمله در باور به وحدت وجود، او را از پيروان ابن عربى دانسته‌اند.

    آثار

    1. نصوص الخصوص في ترجمه الفصوص؛
    2. كشف الضر في نظم الدر يا شرح التائية الكبرى اثر ابن فارض؛
    3. كنوز الرموز؛
    4. قلندريه[۱].

    پانويس

    1. شمس، محمدجواد، ج10، ص746-747

    منابع مقاله

    شمس، محمدجواد،  دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی، چاپ اول، 1380


    وابسته‌ها