بغوی، حسین بن مسعود: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - ' های ' به '‎های ')
    جز (جایگزینی متن - 'ويژگيها' به 'ویژگی‌ها')
    خط ۴۲: خط ۴۲:
    ابومحمد، حسين بن مسعود فرّاء بغوى شافعى، محدث، مفسر، فقيه و مقرء، مشهور به «محيى السنة» و «ركن‌الدين» از علماى قرن پنجم هجرى خراسان بزرگ، در قريه بغ يا بغثور، سرزمينى بين هرات و مرورود از بلاد خراسان بزرگ به سال 433 ه‍ بدنيا آمد.در همانجا نشو و نما نموده به تحصيل اشتغال يافت، در فراگيرى علوم شرعى، بويژه فقه بنابر مذهب شافعى تلاش نمود و بر اين مذهب تمايل داشت(تا هنگاميكه صاحب تحقيق و ترجيح گرديد و به اقوال و ادلۀ ديگر مذاهب اهل سنت آگاه شد و به عنوان متمسك به قرآن و سنت معروف گرديد.)سپس براى تحصيل بيشتر به مرورود هجرت نمود و در آنجا نزد قاضى حسين بن محمد مرورودى، فقيه شافعى، به فراگيرى فقه مشغول شد و مدت زمانى ملازم وى گشت.سپس به طوس، سرخس و ديگر مناطق خراسان سفر نموده، از علماى زياد آن ديار، قرائت، لغت، تفسير، حديث و علوم ديگر فرا گرفت.تا آنكه به «محيى السنة»،«ركن‌الدين» و «شيخ‌الاسلام» مشهور گشت.
    ابومحمد، حسين بن مسعود فرّاء بغوى شافعى، محدث، مفسر، فقيه و مقرء، مشهور به «محيى السنة» و «ركن‌الدين» از علماى قرن پنجم هجرى خراسان بزرگ، در قريه بغ يا بغثور، سرزمينى بين هرات و مرورود از بلاد خراسان بزرگ به سال 433 ه‍ بدنيا آمد.در همانجا نشو و نما نموده به تحصيل اشتغال يافت، در فراگيرى علوم شرعى، بويژه فقه بنابر مذهب شافعى تلاش نمود و بر اين مذهب تمايل داشت(تا هنگاميكه صاحب تحقيق و ترجيح گرديد و به اقوال و ادلۀ ديگر مذاهب اهل سنت آگاه شد و به عنوان متمسك به قرآن و سنت معروف گرديد.)سپس براى تحصيل بيشتر به مرورود هجرت نمود و در آنجا نزد قاضى حسين بن محمد مرورودى، فقيه شافعى، به فراگيرى فقه مشغول شد و مدت زمانى ملازم وى گشت.سپس به طوس، سرخس و ديگر مناطق خراسان سفر نموده، از علماى زياد آن ديار، قرائت، لغت، تفسير، حديث و علوم ديگر فرا گرفت.تا آنكه به «محيى السنة»،«ركن‌الدين» و «شيخ‌الاسلام» مشهور گشت.


    دربارۀ ويژگيهاى اخلاقى او نوشته‌اند عالمى عامل و پرهيزكار و پارسا و قانع بود.و بى وضو در كلاس حاضر نمى‌شد و نان خالى مى‌خورد.وى از پيشوايان مذهب شافعى و در حديث و تفسير صاحب نظر و دانشمند بود.[[ذهبى]] در «تذكرة الحفاظ»، سبكى در «طبقات شافعيه»، [[سيوطى]] در «طبقات المفسرين»، [[ابن کثیر، اسماعیل بن عمر|ابن كثير]] در «[[البداية و النهاية (دارالفکر)|البداية و النهاية]]» ابن عماد حنبلى در «شذرات الذهب»، [[ابن خلکان، احمد بن محمد|ابن خلكان]] در «الوفيات» و ديگران او را بسيار ستوده‌اند.
    دربارۀ ویژگی‌هاى اخلاقى او نوشته‌اند عالمى عامل و پرهيزكار و پارسا و قانع بود.و بى وضو در كلاس حاضر نمى‌شد و نان خالى مى‌خورد.وى از پيشوايان مذهب شافعى و در حديث و تفسير صاحب نظر و دانشمند بود.[[ذهبى]] در «تذكرة الحفاظ»، سبكى در «طبقات شافعيه»، [[سيوطى]] در «طبقات المفسرين»، [[ابن کثیر، اسماعیل بن عمر|ابن كثير]] در «[[البداية و النهاية (دارالفکر)|البداية و النهاية]]» ابن عماد حنبلى در «شذرات الذهب»، [[ابن خلکان، احمد بن محمد|ابن خلكان]] در «الوفيات» و ديگران او را بسيار ستوده‌اند.


    وى بيش از هشتاد سال عمر كرد و به سال 516 ه‍ در «مرو رود» وفات يافت و نزد استادش قاضى حسين در قبرستان طالقانى به خاک سپرده شد.
    وى بيش از هشتاد سال عمر كرد و به سال 516 ه‍ در «مرو رود» وفات يافت و نزد استادش قاضى حسين در قبرستان طالقانى به خاک سپرده شد.

    نسخهٔ ‏۲۷ ژوئن ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۲۳

    بغوی، حسین بن مسعود
    نام بغوی، حسین بن مسعود
    نام‎های دیگر بغوی، ابومحمد حسین بن مسعود

    محیی السنه، حسین بن مسعود

    رکن‌الدین، حسین بن مسعود

    فراء بغوی، حسین

    نام پدر
    متولد
    محل تولد
    رحلت 510 ق
    اساتید
    برخی آثار مشکاة المصابيح

    مصابیح السنة

    کد مؤلف AUTHORCODE2698AUTHORCODE


    ابومحمد، حسين بن مسعود فرّاء بغوى شافعى، محدث، مفسر، فقيه و مقرء، مشهور به «محيى السنة» و «ركن‌الدين» از علماى قرن پنجم هجرى خراسان بزرگ، در قريه بغ يا بغثور، سرزمينى بين هرات و مرورود از بلاد خراسان بزرگ به سال 433 ه‍ بدنيا آمد.در همانجا نشو و نما نموده به تحصيل اشتغال يافت، در فراگيرى علوم شرعى، بويژه فقه بنابر مذهب شافعى تلاش نمود و بر اين مذهب تمايل داشت(تا هنگاميكه صاحب تحقيق و ترجيح گرديد و به اقوال و ادلۀ ديگر مذاهب اهل سنت آگاه شد و به عنوان متمسك به قرآن و سنت معروف گرديد.)سپس براى تحصيل بيشتر به مرورود هجرت نمود و در آنجا نزد قاضى حسين بن محمد مرورودى، فقيه شافعى، به فراگيرى فقه مشغول شد و مدت زمانى ملازم وى گشت.سپس به طوس، سرخس و ديگر مناطق خراسان سفر نموده، از علماى زياد آن ديار، قرائت، لغت، تفسير، حديث و علوم ديگر فرا گرفت.تا آنكه به «محيى السنة»،«ركن‌الدين» و «شيخ‌الاسلام» مشهور گشت.

    دربارۀ ویژگی‌هاى اخلاقى او نوشته‌اند عالمى عامل و پرهيزكار و پارسا و قانع بود.و بى وضو در كلاس حاضر نمى‌شد و نان خالى مى‌خورد.وى از پيشوايان مذهب شافعى و در حديث و تفسير صاحب نظر و دانشمند بود.ذهبى در «تذكرة الحفاظ»، سبكى در «طبقات شافعيه»، سيوطى در «طبقات المفسرين»، ابن كثير در «البداية و النهاية» ابن عماد حنبلى در «شذرات الذهب»، ابن خلكان در «الوفيات» و ديگران او را بسيار ستوده‌اند.

    وى بيش از هشتاد سال عمر كرد و به سال 516 ه‍ در «مرو رود» وفات يافت و نزد استادش قاضى حسين در قبرستان طالقانى به خاک سپرده شد.

    اساتيد و شاگردان

    وى در قريه بغ و شهرهاى ديگر، اساتيد فراوانى را داشته است از جملۀ آنان:

    1-ابوحسين بن محمد مرو رودى در فقه

    2-ابوعمر عبدالواحد بن احمد مليحى در تفسير

    3-ابوبكر يعقوب بن احمد صيرفى نيشابورى

    4-ابوعلى حسان بن سعيد مينعى

    5-ابوالحسن على بن يوسف جوينى.

    از جملۀ شاگردان وى مى‌توان افراد ذيل را نام برد:

    1-محمد بن اسعد طوسى

    2-محمد بن محمد طايى

    3-فضل‌الله بن محمد نوقانى

    4-حسن بن مسعود بغوى (برادر مفسر)

    5-ابومقاتل ديلمى

    6-عمر بن الحسن بكرى پدر فخر رازى.

    آثار

    بغوى در فقه و تفسير سر آمد روزگار خود بود و تأليفات گوناگونى در فقه، حديث، شرح سنن، غريب لغت و تفسير دارد كه از اين قرارند:

    1-معالم التنزيل(تفسير بغوى)

    2-الاربعون الصغرى

    3-الانوار في شمائل النبى المختار

    4-التهذيب في الفقه الشافعيه

    5-ترجمة الاحكام في الفروع على مذهب الشافعى

    6-الجمع بين الصحيحين

    7-شرح جامع الترمذى

    8-شرح السنة

    9-الكفاية في الفقه (فارسى)

    10-فتاوى البغوى

    11-الكفاية في القراءة

    12-المدخل الى مصابيح السنة

    13-مصابيح السنة

    14-مشكل القرآن

    15-معجم الشيوخ


    وابسته‌ها