حسینی تبریزی، سید علی بن محمد: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    جز (جایگزینی متن - 'براي' به 'برای')
    جز (جایگزینی متن - 'مخصوصا' به 'مخصوصاً')
    خط ۳۵: خط ۳۵:
    وى از سادات بزرگ مرعشى و از نسل علامه جهان قوام‌الدين مرعشى است. وى ساليانى دراز در عتبات عاليات در جمله افاضل شاگردان صاحب ضوابط و [[صاحب جواهر، محمدحسن|صاحب جواهر]] و شيخ مرتضاى انصارى بود و به مراتب علم و اخلاق سرآمد اقران گرديد. وى پس از آمدن از نجف و تحصيل علوم پزشکى، هشت سال در هندوستان به تحصيل علوم غريبه مشغول شد.
    وى از سادات بزرگ مرعشى و از نسل علامه جهان قوام‌الدين مرعشى است. وى ساليانى دراز در عتبات عاليات در جمله افاضل شاگردان صاحب ضوابط و [[صاحب جواهر، محمدحسن|صاحب جواهر]] و شيخ مرتضاى انصارى بود و به مراتب علم و اخلاق سرآمد اقران گرديد. وى پس از آمدن از نجف و تحصيل علوم پزشکى، هشت سال در هندوستان به تحصيل علوم غريبه مشغول شد.


    وى حدود پانزده سال از بهترين سنوات عمرش در دار العلم اصفهان به فراگيرى علوم مختلف، مخصوصاً پزشکى و دينى سپرى شد و پس از آن، اين پزشک جسمى و روحى عازم سبزوار گرديد و چند سالى نيز از كرسى درس [[سبزواری، هادی|حكيم سبزوارى]] دروس حكمت و كلام و الهيات آموخت و به سيد الحكما معروف گرديد.
    وى حدود پانزده سال از بهترين سنوات عمرش در دار العلم اصفهان به فراگيرى علوم مختلف، مخصوصاًً پزشکى و دينى سپرى شد و پس از آن، اين پزشک جسمى و روحى عازم سبزوار گرديد و چند سالى نيز از كرسى درس [[سبزواری، هادی|حكيم سبزوارى]] دروس حكمت و كلام و الهيات آموخت و به سيد الحكما معروف گرديد.


    ايشان پدر بزرگ [[مرعشی، شهاب‌الدین|آيت‌الله سيد شهاب‌الدين مرعشى]] و پدر گرامى علامه نسابه حاج سيد محمود تبريزى(ره) مى‌باشد، كه اين دودمان مرعشى، اكثراً از مروجين بزرگ مذهبى و اسلامى بودند.
    ايشان پدر بزرگ [[مرعشی، شهاب‌الدین|آيت‌الله سيد شهاب‌الدين مرعشى]] و پدر گرامى علامه نسابه حاج سيد محمود تبريزى(ره) مى‌باشد، كه اين دودمان مرعشى، اكثراً از مروجين بزرگ مذهبى و اسلامى بودند.

    نسخهٔ ‏۲ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۳۷

    حسینی تبریزی، علی بن محمد
    نام حسینی تبریزی، علی بن محمد
    نام‎های دیگر مرعشی، سیدالحکماء علی بن محمد
    نام پدر محمدمرعشی
    متولد قرن سيزدهم و چهاردهم
    محل تولد
    رحلت 1316ق
    اساتید حكيم سبزوارى
    برخی آثار قانون العلاج
    کد مؤلف AUTHORCODE03097AUTHORCODE

    شرف‌الدين على بن محمد مرعشى تبريزى (متوفای 1316ق)، معروف به سيد الحكماء، سید العلما، سید الاطباء يكى از علما و دانشمندان بزرگ قرن سيزدهم و چهاردهم است.

    وى از سادات بزرگ مرعشى و از نسل علامه جهان قوام‌الدين مرعشى است. وى ساليانى دراز در عتبات عاليات در جمله افاضل شاگردان صاحب ضوابط و صاحب جواهر و شيخ مرتضاى انصارى بود و به مراتب علم و اخلاق سرآمد اقران گرديد. وى پس از آمدن از نجف و تحصيل علوم پزشکى، هشت سال در هندوستان به تحصيل علوم غريبه مشغول شد.

    وى حدود پانزده سال از بهترين سنوات عمرش در دار العلم اصفهان به فراگيرى علوم مختلف، مخصوصاًً پزشکى و دينى سپرى شد و پس از آن، اين پزشک جسمى و روحى عازم سبزوار گرديد و چند سالى نيز از كرسى درس حكيم سبزوارى دروس حكمت و كلام و الهيات آموخت و به سيد الحكما معروف گرديد.

    ايشان پدر بزرگ آيت‌الله سيد شهاب‌الدين مرعشى و پدر گرامى علامه نسابه حاج سيد محمود تبريزى(ره) مى‌باشد، كه اين دودمان مرعشى، اكثراً از مروجين بزرگ مذهبى و اسلامى بودند.

    وى مدتى در تهران در محله سرچشمه به پزشکى مشغول بوده و مدتى نيز در مشهد و تبريز به مداواى بيماران مشغول بود كه اين دوران مصادف است با دوران ولايت‌عهدى مظفر‌الدين شاه قاجار.

    در بازگشت به تهران همچنان به طبابت مشغول بود و نقل است كه او براى نخستين بار در ايران (قبل از آمدن دندان مصنوعى از اورپا) يك دست دندان مصنوعى را از عاج فيل تهيه نمود كه به كمك فنرى كه براى آن تعبيه كرده بود؛ آن را در درون دهان استقرار مى‌بخشيد.

    شيخ محمد عبده، مفتى جامع الازهر مصر به اين دانشمند خيلى علاقه داشت و به او اظهار صميميت نموده، با وى مكاتبه مى‌كرد و در ضمن نامه‌هايش قصيده‌اى در مدح اين سيد بزرگوار به عربى فصيح سرود و برایش ارسال داشت.

    آثار

    1. جامع العلل در شرح انوار علامه.
    2. شرح قانون ابن سينا.
    3. شرح طب.
    4. علت زكام.
    5. شرح طب النبى(ص).
    6. شرح طب الائمه(ص).
    7. حاشيه منتهى المقال.
    8. حاشيه جواهر الكلام.
    9. كتاب تاريخ تبريز.
    10. راه تعيين قبله.
    11. قانون العلاج.
    12. شرح منظومه سبزوارى.
    13. شرح مكاسب شيخ انصارى.
    14. شرح لمعه شهيد ثانى.
    15. رسائلى در جفر و رمل.

    از آثار متعدد و متنوع او احاطه وى به فنون علمى مشهود است.

    وفات

    سرانجام وى در سال 1316ق در سن 114 سالگى جهان فانى را وداع نمود و به ملكوت اعلى پيوست.


    وابسته‌ها

    قانون العلاج