دیوان اثیرالدین اخسیکتی: تفاوت میان نسخه‌ها

    از ویکی‌نور
    بدون خلاصۀ ویرایش
    بدون خلاصۀ ویرایش
    خط ۲۸: خط ۲۸:
    }}
    }}
       
       
    '''دیوان اثیرالدین آخسیکتی،''' مجموعه اشعار [[اثیرالدین، آخسیکتی|اثیرالدین محمد بن ابی‌طاهر اخسیکتی]] (متوفی 609ق) معروف به اثیرالدین اخسیکتی از شعرا و قصیده‌پردازان معروف قرن ششم است. تصحیح و مقدمه کتاب به قلم [[همایون‌فرخ، رکن‌الدین|رکن‌الدین همایون فرخ]] است.  
    '''دیوان اثیرالدین آخسیکتی،''' مجموعه اشعار [[اثیرالدین، آخسیکتی|اثیرالدین محمد بن ابی‌طاهر اخسیکتی]] (متوفی 609ق) معروف به [[آخسیکتی، اثیرالدین|اثیرالدین اخسیکتی]] از شعرا و قصیده‌پردازان معروف قرن ششم است. تصحیح و مقدمه کتاب به قلم [[همایون‌فرخ، رکن‌الدین|رکن‌الدین همایون فرخ]] است.  


    این چاپ مشتمل بر مقدمه‌ای در شرح احوال شاعر و روش تصحیح در 112 صفحه و متن دیوان نیز شامل قصاید (4214 بیت)، غزلیات (1361 بیت)، قطعات (557 بیت)، مفردات (24 بیت)، ترجیعات (234 بیت) و رباعیات (142 بیت) است.<ref>ر.ک: یلمه‌ها، احمدرضا، ص 180</ref>  
    این چاپ مشتمل بر مقدمه‌ای در شرح احوال شاعر و روش تصحیح در 112 صفحه و متن دیوان نیز شامل قصاید (4214 بیت)، غزلیات (1361 بیت)، قطعات (557 بیت)، مفردات (24 بیت)، ترجیعات (234 بیت) و رباعیات (142 بیت) است.<ref>ر.ک: یلمه‌ها، احمدرضا، ص 180</ref>  


    اثیرالدین شاعری ورزیده‌طبع و اشعار وی متین است و مخترعات لفظی و معنوی او در حد خود بسیار است، ولی تمایل او به تقلید دیگران طبع بلندش را پایبند کرده است. اثیرالدین با کمال مهارت سبک سنائی و انوری را تقلید می‌کند، ولی آن روح و ملاحت که در سخن سنائی و انوری است، در اشعار او موجود نیست. چند قصیده هم به طریقه خاقانی سروده و از عهده برآمده و او خود را از خاقانی برتر می‌داند و این گفته از انصاف دور است. اشعار اثیرالدین گذشته از تأثیر معاصرین از فنون لفظی بلاغت هم متأثر است و گویا او را به رعایت قوانین این فن میل وافر بوده؛ چنان‌که آثار آن در اکثر اشعار وی پیداست و بسیاری از ابیات وی هم به جهت بلاغت پسندیده و رائق است.<ref>ر.ک: مقدمه، صفحات بیست‌وهفت و بیست‌وهشت</ref> عیب بزرگ او در آن بود که به صعوبت معانی در اشعار خود علاقه می‌ورزید و این امر باعث مکتوم ماندن معانی ابیات او گردیده است.<ref>ر.ک: همان، سی‌ودو</ref>  
    [[آخسیکتی، اثیرالدین|اثیرالدین]] شاعری ورزیده‌طبع و اشعار وی متین است و مخترعات لفظی و معنوی او در حد خود بسیار است، ولی تمایل او به تقلید دیگران طبع بلندش را پایبند کرده است. [[آخسیکتی، اثیرالدین|اثیرالدین]] با کمال مهارت سبک سنائی و انوری را تقلید می‌کند، ولی آن روح و ملاحت که در سخن [[سنایی، مجدود بن آدم|سنائی]] و [[انوری، محمد بن محمد|انوری]] است، در اشعار او موجود نیست. چند قصیده هم به طریقه خاقانی سروده و از عهده برآمده و او خود را از [[خاقانی شروانی|خاقانی]] برتر می‌داند و این گفته از انصاف دور است. اشعار اثیرالدین گذشته از تأثیر معاصرین از فنون لفظی بلاغت هم متأثر است و گویا او را به رعایت قوانین این فن میل وافر بوده؛ چنان‌که آثار آن در اکثر اشعار وی پیداست و بسیاری از ابیات وی هم به جهت بلاغت پسندیده و رائق است.<ref>ر.ک: مقدمه، صفحات بیست‌وهفت و بیست‌وهشت</ref> عیب بزرگ او در آن بود که به صعوبت معانی در اشعار خود علاقه می‌ورزید و این امر باعث مکتوم ماندن معانی ابیات او گردیده است.<ref>ر.ک: همان، سی‌ودو</ref>  


    نسخه تصحیح‌شده رکن الدین همایون فرخ، به دلایل فراوان از جمله عدم دسترسی به نسخ متعدد و متقدم، با تحریفات و تصحیفات فراوان صورت پذیرفته و بسیاری از ابیات با اغلاط، افتادگی‌ها و ابهامات و تعقیدات فراوان ضبط گردیده است.<ref>ر.ک: یلمه‌ها، احمدرضا، ص179</ref>  
    نسخه تصحیح‌شده رکن الدین همایون فرخ، به دلایل فراوان از جمله عدم دسترسی به نسخ متعدد و متقدم، با تحریفات و تصحیفات فراوان صورت پذیرفته و بسیاری از ابیات با اغلاط، افتادگی‌ها و ابهامات و تعقیدات فراوان ضبط گردیده است.<ref>ر.ک: یلمه‌ها، احمدرضا، ص179</ref>  

    نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۳

    دیوان اثیرالدین آخسیکتی
    دیوان اثیرالدین اخسیکتی
    پدیدآورانآخسیکتی، اثیرالدین (نویسنده) همایون‌فرخ، رکن‌الدین (مصحح)
    ناشرکتابفروشي رودکي
    مکان نشرايران - تهران
    سال نشر1337ش.
    چاپاول
    موضوعشعر فارسي - قرن 6ق.
    زبانفارسی
    تعداد جلد1
    کد کنگره
    ‏‎‏/‎‏د‎‏9 / 4798 ‏PIR‎‏

    دیوان اثیرالدین آخسیکتی، مجموعه اشعار اثیرالدین محمد بن ابی‌طاهر اخسیکتی (متوفی 609ق) معروف به اثیرالدین اخسیکتی از شعرا و قصیده‌پردازان معروف قرن ششم است. تصحیح و مقدمه کتاب به قلم رکن‌الدین همایون فرخ است.

    این چاپ مشتمل بر مقدمه‌ای در شرح احوال شاعر و روش تصحیح در 112 صفحه و متن دیوان نیز شامل قصاید (4214 بیت)، غزلیات (1361 بیت)، قطعات (557 بیت)، مفردات (24 بیت)، ترجیعات (234 بیت) و رباعیات (142 بیت) است.[۱]

    اثیرالدین شاعری ورزیده‌طبع و اشعار وی متین است و مخترعات لفظی و معنوی او در حد خود بسیار است، ولی تمایل او به تقلید دیگران طبع بلندش را پایبند کرده است. اثیرالدین با کمال مهارت سبک سنائی و انوری را تقلید می‌کند، ولی آن روح و ملاحت که در سخن سنائی و انوری است، در اشعار او موجود نیست. چند قصیده هم به طریقه خاقانی سروده و از عهده برآمده و او خود را از خاقانی برتر می‌داند و این گفته از انصاف دور است. اشعار اثیرالدین گذشته از تأثیر معاصرین از فنون لفظی بلاغت هم متأثر است و گویا او را به رعایت قوانین این فن میل وافر بوده؛ چنان‌که آثار آن در اکثر اشعار وی پیداست و بسیاری از ابیات وی هم به جهت بلاغت پسندیده و رائق است.[۲] عیب بزرگ او در آن بود که به صعوبت معانی در اشعار خود علاقه می‌ورزید و این امر باعث مکتوم ماندن معانی ابیات او گردیده است.[۳]

    نسخه تصحیح‌شده رکن الدین همایون فرخ، به دلایل فراوان از جمله عدم دسترسی به نسخ متعدد و متقدم، با تحریفات و تصحیفات فراوان صورت پذیرفته و بسیاری از ابیات با اغلاط، افتادگی‌ها و ابهامات و تعقیدات فراوان ضبط گردیده است.[۴]

    پانویس

    1. ر.ک: یلمه‌ها، احمدرضا، ص 180
    2. ر.ک: مقدمه، صفحات بیست‌وهفت و بیست‌وهشت
    3. ر.ک: همان، سی‌ودو
    4. ر.ک: یلمه‌ها، احمدرضا، ص179

    منابع مقاله

    1. مقدمه و متن کتاب.
    2. یلمه‌ها، احمدرضا؛ «نگرشی نو بر دیوان اثیرالدین اخسیکتی»، آینه میراث، بهار و تابستان 1389، دوره جدید، شماره 46، ص 179 تا 196، به آدرس اینترنتی:

    https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/725470

    وابسته‌ها